Xérion Blog

Askerlik

2011-12-12T01:37:00.001+02:00

- askere kadar gittim, gelicem -

Log in to system

2011-10-30T23:43:00.002+02:00

Öğrenciliğimi özledim.. Diplomayı büyük bir spor salonunda elime aldığımda devasa ışıklar yüzüme vururken bunu düşünüyordum. Acaba ne zaman tekrar özlerim öğrenci olmayı. Pek kısa sürmedi. Sadece bir kaç hafta. Ve şimdi dille söylediğimi, ilk kez yazı ile dışavuruyorum.

Sanayide ilhamı öldüren birşey var demiştim haftalar önce. Ticaretin, para kazanma gereksiniminin ve bunun yaşandığı çevreyi oluşturan kozmopolitan yapının içinde şiirleri, müzikleri anlamsız hale getiren birşeyler var. Metropollerin içinden kafam otobüs ya da metro camına yaslanmış, kulaklarımda müzik dinlemek için takılmış kulaklıkların bizi başka dünyalara götürmesine müsaade ederek süzülüp gidiyordum. Gökdelenlerin, iş merkezlerinin, ticarethanelerin soğuk yüzü hep başka bir boyut gibi geliyordu bana. Şimdi ise şirket maillimi 20 dakika kontrol etmediğimde duyduğum tedirginliğin içimi kemirmesini ızdırapla ve çaresizlikle izliyorum. Hep uzak olduğum içten içe değiştirilmesini şiddetle arzuladığım hatta yıkılması için dualar ettiğim sistemin içinde, sistemin bir parçası olduğum gerçeğinin bir yanılsama olduğuna inandırmaya çalışıyorum aklımı. Kar marjı, ciro, nakit, vade gibi kelimeler soğuk şirket duvarlarında ilhamı fazlasıyla öldürüyor...

Sanat ile ilgilenen, amatör tasarımcılık yapan bir de yazı yazmayı bir ibadetmişçesine tutkuyla seven birisinin hayatta bu denli sert dönüşümleri bünyesinin kolay kaldırabileceğini zaten sanmayın. Aslında çok da mutsuz değilim. Ama hayatta bu kadar sert dönüşümleri kaldıramayacak bir fıtratım var. Öğrenciyken almayı arzuladığım ama pahalı deyip alamadığım toprak rengi kıyafetler giyiyorum. Hayat aslında çok kötü gitmiyor. Ama bir kaç ay içinde yapacağım uzun süreli zorunlu ziyaretler beni ve hayallerimi epey sarsacağa benziyor..

Rüyaların gerçekten daha anlamlı geldiği zaman

2011-10-02T22:34:00.000+03:00

İnsanın iki ölümü vardır. Biri toprak ile bütün olup tüm maddi manevi benliğini yitirdiği zaman. Diğeri ise rüyaların gerçekten daha anlamlı geldiği zaman.

Tüm acıların ortasında hayatın durdurulamaz zamanının bir parçasına hâkim olursunuz kimi zaman. Elinizde tuttuğunuz saniyeler hatta saliseleri kontrol edersiniz. Zaman hızlıca akıp giden bir nehir gibidir. Zamanın önüne geçmek, azgın bir derenin akışının tersine doğru yürümek gibidir. Düşünmek işte böyle zamanlarda hayatiyet bulur. Her ne kadar kolay bir iş gibi dursa dâhi, düşünmek zamanın sinsice akıp gitmesini yavaşlatmanın bir yoludur.

Güneşin ya da ay ışığının boylu boyunca aydınlattığı bir yerin ortasında, iç benliğinizin derinlerine inmek istediğinizde tüm evrenden ışığın çekildiğini hissedersiniz. Artık siz ve benliğinizdeki sonsuz karanlık kalmıştır başbaşa. Vakit yüreğinize doğru yol alma vaktidir ve yüreğinizin içinde ayaklarınız yere basmadan yürürsünüz. Kentlerin, nehirlerin, ormanların, okyanusların hatta gezegenlerin büyüklüğünün bir manası olmadığını anlamanız çok uzun sürmez. Çünkü yüreğinizde tüm evrenden daha büyük bir sonsuzluk yatar...

İşte bu sonsuzluğun içine girdiğiniz an hayatın ızdırap dolu tüm yükünden kaçar ve özgür olursunuz. Gözyaşlarınız bu dünyayı sele boğar. Hüznünüz tüm benliğinizi kurak bir araziye çevirir. Ama size ait, kuralları sizin koyduğunuz, istediğiniz insanların, istediğiniz düzenlerin, istediğiniz her birşeyin yer aldığı bir arazidir bu. Siz isterseniz bu kurak araziyi içinden heybetli nehirler akan uçsuz bucaksız yağmur ormanlarına çevirebilirsiniz. Bu yüzden rüyalar gerçekten her zaman daha anlamlıdır. Çünkü rüyalar arzuların tezahür ettiği ulaşılamazlığın adıdır. Hiçbir acı öldüremiyorsa sizi, rüyalarınızda sımsıkı tutunduğunuz bir dünyanız vardır. İçinde acının, şerrin ve hüznün olmadığı...

Benim böyle bir dünyam var. Ve yaşadığınız dünyanın hiçbir anlamı olmadığına dair hayatım pahasına bahse girerim....

özgürlük, insan ve hayat üzerine

2011-09-02T03:54:00.000+03:00

kaç zamandır geceleri odamın karanlığında oturup birşeyler karalamadım. özgürlük nedir deseler bir kaç ay önceden çok daha farklı birşeyler söyleyecek olduğumun farkına vardım. işten gelip yorgun argın yemek sonrası mayışmamaktır sanki özgürlük. özgürlüğün manasını tutsaklaştığında daha iyi anlıyor insan.

insana dair de yeni bir tanımım var. seyahat eden varlık. sürekli seyahat ediyoruz ve varlığımızın nihayet bulması bile başlı başına bir seyahat. ruhumun en derinlerine seyahat ediyorum. kendimle başbaşa kaldığım zamanlarda en diplerde yeni ışıklar buluyorum. gözüm o kadar kamaşıyor ki orada bayılıp kalıyor ve geri dönemiyorum sanki. yeni bir hakikati telakki ettiğimde, yaşamı durdurmak ve onu hayatın büsbütün içine sokmak istiyorum. yalnızlık sen ne yüce şeysin! inviza ne kutsal bir duygusun! insanı ruhunun görülmedik yerlerine götüren sen arayış, sorgu, şüphe! bunları sayıklıyorum. elime bir kitap alıyorum ve hayatın yeni hakikatlerini irdelemek istiyorum. okuduğum son beş kitabı yarıda bıraktığımı hatırlıyor ve bu durumu değiştirmek için yeminler ediyorum. en son bir kanepede karga tulumba yatmış ve elimden kitap sarkmış şekilde buluyorum kendimi. ve tekrar korkunç bir düşünce sapasarıyor etrafımı. sanki birşeyleri değiştirecek güce muktedir olmadığımız yaşadıklarımızla anlatılmak isteniyor bize. hafızamız bizi yanıltıyor mesela. uçurtmalar uçurduğumuz, kumdan kaleler yaptığımız, salıncakta sallandığımız günleri hatırlayamıyor; acı çektiğimiz ızdırap dolu günleri anımsıyoruz. kader hafızayı kullanacak kadar güçlü. hayatın hakikatlerini fazlasıyla idrak ettirmemek üzre önümde çepeçevre duruyor. bir yanım kaderin bu denli güçlü olamayacağını bunun haksızlık olacağını söylese de diğer yanım yani karanlık yanım tam tersini soldan usulca fısıldıyor.

şimdi de hayata dair yeni bir tanımım var. hayat arayıştır galiba. kıvrana kıvrana sorguladığımız hakikatlerin peşine düştüğümüz gecelerin ta kendisi. birisi bana neden truvada hiç yaşamadığımı anlatabilir mi? avrupa'da binlerce yıl önce cicero ile muhabbet etmek isterdim ya da. Hatta Medine'de hicretten hemen sonra yeni müslüman olmuş bir genç olmak isterdim. mümkünatı yok! keşke mümkünatların olduğu bir hayatımız olsaydı. keşke gecenin bi yarısı yatağımızın pişkin sıcaklığında uzanarak konu bütünlüğü olmayan bu yazıları yazmak yerine ilyada'yı yaşasaydık. artık çok geç. aramaya devam edeceğiz ve ölümü bekleyeceğiz. başka çaresi yok...

Stay Ultra

2011-08-22T14:42:00.001+03:00

Hiç hızla koşarken bi polis barikatının üstünden atlayarak polisten kaçtınız mı bilmiyorum. Yasak bölgeye girmişsinizdir, bir düzine robocop giyinimli ekip üstünüze doğru koşmaya başlar ve siz de tüm gücünüzle ordan uzaklaşmaya çalışırsınız. Saniyeler içinde gerçekleşen bu olayda bir de "neden buradayım lan ben?" sorusunu sormaya dahi vakit bulursunuz. Çocuklukta kar yağdığı zaman kar toplarının içine bakkaldan alınan yumurtayı koyup caddeden geçen arabalara fırlatmak ne kadar izah edilemez bir tutkuysa, tribün de öyle bir tutkudur. Etrafınızı sarmallayan doğrucular ordusunun "anlamsız işler" yaftalamaları tutkunuzdan zerre birşey götürmez. Her ne kadar arabanın camında patlayan sapsarı yumurta sizin hayatınıza birşey katmıyor gibi görünse de, ruhunuzun derinlerinde yatan tutku ve hazzı doruk noktasına ulaştırarak gücünüzün kontrolsüz de olsa hissedilmesini sağlıyor.

Ultras Project'e başlarken bir milyon iki yüz elli bin tl değerindeki cezasına rağmen polisin üç sıra yukarısında gol sevinciyle yakılan bir meşalenin ilk tutuştuğu ana benziyordu başlarken ki heyecanımız. Yatak altlarına sıkıştırılmış soluk fanzin kağıtları arasından bir ruh moda dergilerinin cafcaflı sayfalarına usulca akarken biz çoktan yola koyulmuştuk. Dünyanın arka sokaklarında popüler kültürün ve ana akımın sıradanlığı, tektipçiliği ve boğuculuğundan yaka silkmiş bir kaç insan için birşeyler yapma hevesi bile hala çok heyecanlı.

Ultras Project, Türkiye'de ana akımın dışında yeni bir kültür anlayışının dışavurum malzemesi dışında, farkındalığın öncüsü olacaktır. Niceliği değil niteliği baz alan tasarım ve üretim anlayışıyla öncelikle ulusal bazda sonrasında dünyada bir ses olacağından zerre şüphemiz yok.

http://www.ultrasproject.com/

ULTRAFazla, aşırı, ifrat derecede; öbür tarafta; -in ötesinde.

ULTRAS PROJECTUltras Project bağımsız bir sokak markası ve projesidir. Kurucularının, az kişide bulunan özel tasarımlı tişörtlere sahip olma fikrinden ortaya çıkmıştır. Ultras Project butik üretim tarzını benimser, seri ve çok adetli üretim yerine düşük adetli ve güçlü tasarıma sahip ürünler üretir. Her bir Ultras Project ürünü arka planda bir hikaye barındırır.

ÜRETİMUltras Maliyetleri düşürmesine rağmen Ultras Project, çok adetli seri üretime sıcak bakmaz. Sınırlı sayıda kişinin sahip olduğu, tematik tasarımlı ürünler Ultras Project’in ortaya çıkış nedenlerinden en önemlisidir. Sınırlı sayıda üretim her bir model için sarf edilen emek miktarını artırır, bu da ürün kalitesine olumlu katkı sağlar. Ultras Project tekstil cenneti bir ülkenin tüm üretim imkanlarından faydalanmaktadır.

İLHAMUltras Project’in beslenme kaynağı sokak ve ona ait alt kültürün öğeleridir. İçinde bulunduğumuz toplum dinamikleridir, mensubu olduğumuz tribün ortamı, sevdiğimiz filmler, okumaktan zevk aldığımız yazarlar, dinlemekten ve eşlik etmekten hoşlandığımız şarkılardır. Ultras Project tüm bunlardan ilham alır ve ürünlerine yansıtır.

Somali ve Alçak İnsanoğlu

2011-07-30T19:30:00.000+03:00

Dünyanın karanlık yüzünü aydınlatmayı arzuluyorken her sabah güneşin doğuşunda yapmak zorunda olduğunuz şeyleri yapma güçlüğü arzumuzun şevkini ve heyecanını gün be gün yokediyor. Gece kâinattaki şerrin bertaraf edilmesini hayal ederken, sabahında işe gitmek için hazırlanıyor buluyorsunuz kendinizi.

Bir yaşam çarkı dönüyor. Ve bu çark dönerken etrafında birsürü güzelliği öldürüyor. Bunu anlıyor, çarkı durdurup düzeltmek istiyorsunuz bir çok şeyi lâkin aynı zamanda çarkla beraber siz de dönüyorsunuz. Çünkü evren ne kadar ideal olmasa bile yaşamak için muhteşem câzip bir yer. Somali'de çocuklar bir an önce ölümün gelip kendilerini almasını beklerken, lüks yemek sofralarınızda lokmalarınız boğazınızda düğüm düğüm olsa da, acı ve vicdanınız sizi aç kalmaktan beri tutamıyor. Çünkü hazlarınız vicdanın ve aklın üstünde büyük bir güç.. Tüm gâyesini yaşamsal faaliyetleri için harcayan bir varlıktır insan. İnsanlar açken, yoksulken ve hunharca şartlar altında hayatlarını devam ettirmek zorundayken bize rahatın meşruiyetini kabul ettiren şey nedir? Yaşama güdüsünün ta kendisi. Mâdem evrenin tüm çarpıklığına rağmen bu kadar şiddetle yaşamı arzuluyor, yaşamsal faaliyetlerimizi herşeyden önceye koyuyoruz; o zaman hayvanlardan ne farkımız var?..

Raskolnikov uzaklaşırken düşünüyordu: '' Nerede okumuştum.. ölüm cezasına çarptırılmış biri sehpaya çıkmadan bir saat önce şöyle söylüyor ya da düşünüyordu: 'yüksek bir yerde, bir kayanın üzerinde ancak iki ayağımı koyabileceğim kadar daracık bir yerde yaşayacak olsaydım, dört bir yanım uçurumlarla, okyanuslarla çevrili olsaydı, fırtınalar, zifiri karanlık olsaydı her yanım, kimsecikler olmasaydı yanımda, o daracık yerde öylece bir ömür, binlerce yıl, sonsuza dek yaşamak isterdim! yaşayabilsem, yalnızca yaşayabilsem, yaşayabilsem! nasıl olursa olsun, yaşasam!... 'ne yaman bir gerçek! tanrım, ne yüce bir gerçek bu! ne alçak bir yaratık şu insanoğlu! - Dostoyevski - Suç ve Ceza

Hakikatin Peşinde Yokoluşu İzlemek

2011-06-23T00:27:00.000+03:00

İnsan nedir diye sorup dururdum hep. Ve hiçliğin ortasında kapkaranlık bir odanın loş ışığında buldum sanırım cevabımı. "İnsan saniye saniye yokoluşunu izleyen varlıktır." dedim. Daha sonra tekrar bir soru ürpetti içimi. Peki ama varlık mıydı insan? Saniyesine hükmedemediği zamanın içinde ya bir hiçse insan? Düşünüyorum ama bu var olduğumu mu gösterir. Artık robotların düşündüğü yalancıların çağında yaşarken buna kim inandırabilir bizi.

Uygarlık değişedursun varlığın temelini açıklayamamız gün be gün, yıl be yıl kahrediyor bizi .Çünkü felsefe ilerlemektir. Artık Descartes, Aristo, Sokrates'i soğuk bir yaz gecesi yakıp külleriyle toprağa gömme vaktimiz gelmedi mi? Robotları düşündürebilirken, varlığımızın temelini açıklayamayacak mıyız? Bizi hayat denen bu curcunanın büsbütün bir hayal olduğu iddiasına inanmamamız için kim doğru söz söyleyecek. Birazcık hakikat hepimiz için iyi olmaz mıydı?

Ciao Akademica

2011-06-09T03:23:00.000+03:00

* mezun oldum galiba

... Yamulmuyorsam üçüncü sınıftayken katıldığım bir seminerde konuşmacı Profesör görsel iletişim tasarımcıları için söyle birşey söylemişti. Sanatın ruhunu gün geçtikte daha iyi anlayacaksınız ve birgün Mozart dinlediğinizde melodilerin, seslerin, ahengin daha iyi farkına varacaksın, o müziğin içinde yaşayacaksınız gibisinden birşey. Her ne kadar bu yazıyı yazarken Enya ve L. Mc Kennitt dinliyor olsam da yazının hatrına aşırı klasik bi Mozart açıp, okulun bana faydası oldu mu lan? diye absürd bir soru sorup, saatin 3.12 olduğunu hatırlayarak kendime kızdım. Yazı yazmak için bu saati mi buldun lan diye soracaklar için söyliyim evet bu saatten başka 4 senemi anlatacak bir yazı yazmak için vakit ayarlayamadım.

Salak sulak kampüsün ortasında gezip hiç alakasız bir şekilde bulduğum ilk araştırma görevlisine: Hocam yeaah çok pardon, Anfi bilmem ne nerede acaba? diye sorduğumda arkadaşlar için keşke bi tabela falan hazırlasaydık bugün soran yüzüncü kişi yaa khım khımm cevabını aldığım günden bu yana 4 sene geçmiş olması her ne kadar inandırıcı olmasa da, her arkada bıraktığımız gün bünyemi bu gerçeğe alıştırmaya çalışıyorum.

Bitirme projemin sunumunu yaptıktan sonra eve geldim ve sert bir kahve yaptım. Acı mı acı. Nasıl da içerler bunu bilmiyorum. Günlerin uykusuzluğu, haftaların yoğunluğu, ayların stresini üstümden uyuyarak değil, göz göre göre atmak istedim. Dört sene geçmiş, dersler bitti anlamsız bir mutluluk. Oysa boşluğun içindeyiz şimdi. Sırada ne var? Eğitim köleliğinden iyi bir iktisadi köleliğe doğru adım mı atıyoruz bilmiyorum. Sadece o akademinin hem çok sıcak aynı zamanda çok soğuk ortamını arayacağız gibime geliyor. Yolu, metroyu, metrobüsü özlemeyeceğim kesin ama özleyeceğim çok şey olacak. Herneyse, sırada ne var hayat? Yolla gelsin...

Sanat ve Estetik

2011-05-24T00:19:00.000+03:00

Sanat ideal dünyayı düşleyen ve bu arzuda toplumu dönüştürmek için kullanılan bir güçlü bir araç olmak zorundadır. Estetik sadece sanatın bir kısmıdır. Toplumsal dönüşüme katkısı olmayan çalışmalar her ne kadar estetik içerse dâhi sanatsal içerik taşımaz. Estetik çalışmaları sanat olarak addetmek, sanatın ruhuna ve özüne yapılacak en büyük hakarettir.

Yeni Ufuklara Seyahat

2011-05-09T02:20:00.000+03:00

Seyahat etmek insanı ve benliğini zaman içinde farklı yerlerde var etmeyi mümkün kıldığı için muhteşem bir hazdır. İnsan sürekli bir seyahat halinde olmak ister. Kimi zaman ruhunun gezinmesini ister sınırsızca, kimi zaman bedenin sınırlar aşmasını ister...

Bilinmedik, görülmedik yerlere seyahat etmek insana yepyeni taze duygular kazandırır. Hiç görmedik şeylere şahit olur gözleri. Duymadığı sesler duyar ve hatta hiç alamadığı kokuları alır kainatın derin ve ücra köşelerini gezerek. İnsan yeni yerleri keşfetmenin tadını alırken, bir bağımlılık gibi keşfetme arzusu yüreğini kuşatır. Merak ve bu duygunun dehşet arzusu sürekli dağın ya da okyanusun ötesinde varolan, yaylaların üstünde açan çiçeklerin rengini sual ettirir insana...

İç dünyaya seyahat etmek de tıpkı böyledir. Yüreğin derinliklerine hiç cesaret edemeyip inemediğiniz yerlere bir sefer inersiniz. Ve orada keşfettiğiniz şey sizi farklı birisi yapar. Artık geri dönülmez bir yola doğru kırmışsınızdır dümeni. İç dünyanızın en derinlerinde bulduğunuz şeye tutunursunuz. Daha derinlere inmek istersiniz. Oraya sadece bir kez indiğiniz zaman artık inilmeyecek kadar derinlerde olan hiçbiryer yoktur. Gökyüzündeki tek bir yıldızın yalnızlığı gibi bir yalnızlığa iter sizi bu diriliş. Ayaklarınızın yere basmadığını hissedersiniz ve rüyalar size hakikatin kendisinden daha güzel gelir...

Gözlerinizi ayaküstü yolda yürürken, otobüslerde seyahat ederken, okulda derste ya da işyerinde kapattığınız her an rüyalar ya da hayaller görmektesinizdir. Asla var olmayacak, var olmamış bir yer görürsünüz. O aslında aynı zamanda her yerdir ve hep varolmakta olan yerdir. Çünkü hayatın varlığı her ne kadar hakikatse rüyalar ve sizin yüreğinizde ve aklınızda yarattığınız kainat da o kadar hakikattır. Rüyalar, hayattan daha gerçekçidir. Çünkü insanın tabiatına arzulara, isteklere, güzelliklere, şölenlere, eğlenceye, hayallere yer vardır oralarda. Hayatta herşey tam tersidir. Hayat donmuş bir çamur parçası gibidir. Günden güne eriyen ama pisliğinden birşey kaybetmeyen kötülükler diyarı. Ama ne mutlu sonsuz huzuru ve mutluluğu bulan o şanslı seyyahlara. Onlar derine ve daha derine inmeye cesaret ederler. Ve orada hayattan bile daha değerli birşey bulurlar. Tarifi mümkün olamayacak kadar değerli birşey...

şerri yoketmek

2011-04-24T00:25:00.000+03:00

elinde üç dilek hakkı olsa; hepsiyle düşman edindiklerini yok etmek isteyecek olanlarla dolu devrim ahlaksızlığı edebiyen bâki kalacaktır. biz evrenin bir köşeye çekilmiş suskun ve dertli çocukları sadece tek dilek hakkımız olsa bir an düşünmeden dünyadan şerri yokedip iyiliği egemen kılardık. ihtiyacımız olan şey ufak bir kaç mucize. ve evet mucizelere inanacak kadar saf ve çocukça bir kalbimiz var. # nisan 2011 istanbul

Nagat El Saghira - Ana Baashaq El

2011-04-22T15:32:00.000+03:00

Gözlerinizi kapatın ve yeryüzünde asla gidemeyeceğiniz yerlere sadece bir anlığına gidebildiğiniz gerçeği ile tanışın. Sadece ruhunuzu şarkıya teslim edin sizi uçsuz bucaksız yerlere götürecek.. Hayat bir masaldır...

Nagat El Saghira - Ana Baashaq El
Ben denize aşığım,
Senin gibi sevgilim, sevgi dolu
Ve bazen senin gibi, deli dolu
Göçmen, misafir
Bazen, senin gibi, gizemli
Bazen, senin gibi, üzgün
Ve bazen sepsessiz
Denize aşığım

Ben semaya aşığım,
Senin gibi, bağışlayıcı
Yıldızlarla ve mutlulukla örülmüş
Bir sevgili, bir yabancı
Çünkü senin gibi, çok uzak
Ve bazen, senin gibi, çok yakın
Şarkı dolu gözlerle,
Semaya aşığım

Ben yola aşığım,
Çünkü üstünde tanıştık
Mutluluğumuz ve sefaletimiz
Dostlarımız ve gençliğimiz
Gözyaşlarımızın güldüğü yerde
Ve mumlarımızın ağladığı yerde
Dostumuzu kaybettiğimiz
Yola aşığım

Ben denize aşığım
Ve ben semaya aşığım
Ve ben yola aşığım
Çünkü bunlar hayat
Ve sen sevgilim,
Sen hayattaki herşeysin

Oasis - Stop Crying Your Heart Out

2011-04-16T14:19:00.000+03:00

Keşke hayat The Butterfly Effect filmi gibi olsa.. Verdiğimiz kararların, yaptığımız seçimlerin yükü omuzlarımıza yüklenip hârap etmese bizi.. Gün be gün bizi bitirmese hayat hep capcanlı ve elimizin ucunda sınırsız imkanlar olsa.. Keşke...

yaşam ve tüketim üzerine

2011-04-06T19:01:00.000+03:00

çeyrek asra yakın ömrüm boyunca arzu ettiğim en olağanüstü şey; uçabilmektir. ayaklarımın yer ile ilişkisini kaldırıp göğe doğru yükselmek isterdim. belki insan ancak o zaman özgürlüğün ne denli muhteşem birşey olduğunu anlayabilir...

istanbul shoping fest hayatımıza gireli çok olmadı. eskiden kırk gün kırk gece düğünler yapardık, şimdi ise 40 gün 40 gece alışveriş yapıyoruz insanlar olarak. festival daha bitmedi ama sadece bir kez faydalanıp kredi kartına yapılan câzip indirimleri kullanıp bir kot aldım. onun dışında alışveriş festivali ehehe ne güzelmiş diyecek kıvamda getirisi olmadı bana. birkaç arkadaşım var giyim mağazasında satış elemanı olarak çalışan. bir tanesi istanbul'da bir avm'de meşhur bir markanın mağazasında çalışıyor. ondan aldığım duyuma göre festival sonrası satışlar yükselmiş. pek görüşmüyorum, yakın da değiliz açıkcası. geçen günlerde bir mail grubunda kapitalizm ve tüketim toplumu üzerine bir video paylaşmıştım. beklemediğim bir anda facebook notificiationlarında ismini görünce şaşırdım, siyasetle ilgilenmez sanırdım. şık giyinir, saçları havalıdır, alternatif rock dinler, çok extrem hobileri vardır. "bizi yiyip bitirmesine rağmen hala sistemin çarkını kendi ellerimizle döndürüyoruz" yazmış yorum olarak. ben de şaşırıyorum tabi, beklemediğim birşeyle karşılaştığımdan.. tebessüm edip sandalyede arkama yaslanıp uzun uzun düşündüm ve hak verdim ona. ekrana tekrar baktığımda bir bildirim daha vardı. yeni bir yorum daha yapmış: "yapacak birşeyimiz yok ki keşke bu sistemi değiştirebilecek gücümüz olsa..." diye.

işte böyle anlarda nietzsche'den camus'e, kafka'dan sartre'a kadar uzun bir film şeridi geçiyor gözlerimin önünden. heryer bi anda kararıyor ve derin ve ucu olmayan düşüncelere dalıyorum. cebimdeki kredi kartını kıracak gücüm olmadığını farkediyorum. zaman akıp geçiyor tam unutmaya yüz tutmuşken düşüncelerin şapkalı bir kız şu soruyu sorarak seni o çukurun içine tekrar itiyor ayaklarıyla tepeleyerek: "içecek ve patatesiniz büyük seçim olsun mu beyefendi?" gayri ihtiyari evet ya da hayır diyorsun. ne çıkarsa o an ağzından. patatesini dallı budaklı ambalajlanmış barbekü sosundan, ballı hardalına, mayonezine banıp yiyince anlıyorsun ki boynunda görünmez bir kelepçe var. ve sen bu kelepçeyi yokedecek gücü kendinde bulamıyorsun. moderniter kapitalizm ya da herhangi birşey bilemiyorum ama tolstoy'un dediği gibi dünya'yı değiştirmek yerine kendimizi değiştirmemiz gerektiği gerçeği gözümüzün önünde dikiliyor heybetli bir şekilde.

tüketim toplumu ile mücadele ederken azami derecede sistemin ögelerinden muzdarip yaşamaya çalışma gâyesi içinde olmak zorundayız. sistemin ürünlerini kullanın, onlarla yaşayın ama her zaman bunun sizi yavaş yavaş köleleştirebileceğini unutmayın. eğer unutursanız esaretinizden asla kurtulamazsın...

otoriteyi sorgularken

2011-03-12T02:31:00.000+02:00

otorite anaların en kötüsüdür lâkin evlatların en güzeli olan itaat etmeme eğilimini doğurur. - mart 2011

digitürk şirketi'nin iki üç blog için tüm blogları kapattığı günlerin yaklaşık olarak bir hafta sonrasındayız. devlet, yine güçlüden yana hukuki bir tavır takınarak bir kaç bedavacı korsan yüzünden binlerce blog yazarını mağdur etti..

ilk başlarda kızıp öfkeli sözler etmiştim. devlet, üstünlerin hukukunu benimseyen bir yapıya sahip demiştim. aslında halen öyle düşünüyorum. güçlüler her zaman hukuk olarak üstünlerdir. çünkü hukuk denilen şey güce paralel şekilde artan, yükselen bir değer yargısıdır. bir kurum kendi yayınlarını hepi topu yüz iki yüz kişiye yayan bir kaç korsan blog için tüm blogları şikayet edecek kadar açgözlü. bu kurum da ülkenin en zengin holding gruplarından birisinin.. kısmen onlar da haksız sayılmazlar. google da sütten çıkmış ak kaşık değil. telif haklarını ihlal eden kullanıcılarını tek tek banlayabilecek teknik güce sahip değil mi sanki? ya da burada kural dışı yayın yapan blogların direk blocklanmasının mümkün kılınması gerekirdi.. böylelikle diğer kişiler mağdur olmayacaktı...

neyi konuşuyoruz bilmiyoruz açıkcası. durum böyle olunca pek birşey yazasım da olmuyor. ama şu var; yaşadığımız süper modern, uygarlığın zirvesi olduğu iddia edilen dünyaya bir bakın. birşeyler aklınızı kemiriyor, yazmak anlatmak ve paylaşmak istiyorsunuz. ama bu hakkınızı bile elinizden alıyorlar. sebep ise 'topluma hizmet verdiğini' iddia eden kurumların daha fazla para kazanma gerekliliği.. dünya aç gözlü. bu aç gözlülüğün içinde yaşamanın en garanti formülü ise otoritelerin kıçını tekmelemek.

Kuğu ve Oscar

2011-02-28T14:49:00.000+02:00

83. Oscar Akademi Ödüllerini izlemek için sabahladım. Maç izler gibi tuttuğum iki kişi vardı. Ödül almalarını istediğim. Birisi Cristopher Nolan ve neznindeki Inception; diğeri de nevi şahsına munhasır Natalie Portman.

Black Swan'daki performansıyla en iddialı adaydı zaten Natalie. Lakin The King's Speech ve hiç hazetmediğim, David Fincher'ın kariyerinin en vasat işlerinden biri olarak bulduğum The Social Network; Inception'ın yanında iddialı aday olarak gösteriliyordu..

Inception 4 dalda, Facebook'u anlatan Social Network de 3 dalda oscar kazandı. The King's Speech ise en iyi film, en iyi yönetmen, en iyi erkek oyuncu da ödülleri alarak beklentileri karşılamış oldu. En azından en iyi yönetmen ya da en iyi filmden birisini Inception almalı diyerek buruk şekilde uyudum ben de..

Oscar'ı eğlenceli kılan şeylere gelirsek Anne Hatheway ve James Franco'nun ödül töreni öncesi yapmış oldukları parodiden kesinlikle bahsetmemiz gerekir. Özellikle parodinin sonunda Back to the Future filmine yapılan gönderme ile yüzlerimizde cici bir tebessüm yaratmışlardır kendileri. Anne Hatheway'in dakka başı değişen kostümleri de çok eğlenceliydi. Bununla birlikte en iyi film açıklanırken Stephen Spielberg'ün güzel sözleri çok etkileyiciydi. Kaybedenler şu filmlerle anılacak dediği kısım özellikle.. Citizen Kane vs..

Oscarın can sıkıcı şeyleri en azından benim açımdan; Hans Zimmer'ın o muhteşem Inception müziklerinin ödül alamaması ve Nolan'ın ödülsüz dönmesidir. Nolan'ın hayranı olduğum için ya da The King's Speechi izlemediğim için böyle bakıyorum belki de.. Bununla birlikte The Social Network filminin sırf David Fincher'ın etkisiyle ödüller aldığını iddia ediyorum. Zira gündeme dahi gelebilecek bir film değildi.

*** Gecenin en şık bayanı; geceyi güzelleştiren kadın Natalie Portman. Hamile olmasına rağmen giydiği kıyafetini o kadar iyi taşıyordu ki; tüm gözleri o haliyle dahi üstüne çekmeyi başardı. Bununla birlikte Scarlet Johansson ve Halle Berry de çok şıktı diyebilirim.

*** Cristian Bale'in ve Melissa Leo'nun performanslarından bahsetmeden geçersek ayıp etmiş oluruz. Bale'in önümüzdeki 6-7 sene içinde zirveyi (yine en azından benim açımdan) elinde tutacağını düşünüyorum.

Cristopher Nolan ve kaderi

Nolan'ın kaderini biraz Spielberg'e benzetmeye başladım. Ödül alamaması çok üzücü. Sonra akademi pişman olup, ilerde çekeceği en niteliksiz filmine ödül verebilir geçmişte kimi yönetmene yaptığı gibi. Gerçi Nolan'ın kötü filmi de yok aslında, olacağını da sanmıyorum :) Nolan Hollywood'un yeni dehasıdır. Senaryoda, kurguda yenilikçi akımlara cömertçe dağıtılan ödüller Nolan'a verilmedi. Akademi yenilikçi işleri ödüllendirirken; yeni sinemanın dehasını ödülsüz bırakarak bence kendi ayağına sıktı yine geçmişte yaptığı gibi.

Ödüller Şu Şekilde:

En İyi Film: The King's Speech

En İyi Yönetmen: Tom Hooper (The King's Speech)

En İyi Erkek Oyuncu: Colin Firth (The King's Speech)

En İyi Kadın Oyuncu: Natalie Portman (Black Swan)

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Christian Bale (The Fighter)

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Melissa Leo (The Fighter)

En İyi Uyarlama Senaryo: Aaron Sorkin (The Social Network)

En İyi Orijinal Senaryo: David Seidler (The King's Speech)

En İyi Yabancı Film: In a Better World (Danimarka)

En İyi Görüntü Yönetimi: Inception - Wally Pfister

En İyi Sanat Yönetmeni: Alice in Wonderland - Robert Stromberg, Karen O'Hara

En İyi Animasyon: Toy Story 3

En İyi Belgesel: Inside Job

En İyi Animasyon (Kısa Metraj): The Lost Thing

En İyi Belgesel (Kısa): Strangers No More

En İyi Kısa Film: God of Love

En İyi Müzik: The Social Network, Trent Reznor ve Atticus Ross

En İyi Şarkı: Randy Newman, If I Rise - 127 Hours

En İyi Görsel Efekt: Inception, Paul Franklin, Chris Corbould, Andrew Lockley ve Peter Bebb

En İyi Kurgu The Social Network - Angus Wall ve Kirk Baxter

En İyi Ses Miksajı: Inception, Lora Hirschberg, Gary A. Rizzo ve Ed Novick

En İyi Ses Montajı: Inception, Richard King

En İyi Makyaj: The Wolfman, Rick Baker ve Dave Elsey

En İyi Kostüm: Alice in Wonderland, Colleen Atwood

"Hiçbirşey bilmediğini bilmeyen zavallılar"

2011-02-26T16:15:00.000+02:00

Odamın ışığı açıp kapadığım prizimin üstünde LP stickerı var senelerdir. Artık sıradanlaşmış, dikkat çekmeyen bir hal aldı. Evin tüm geçmişini bilir, anılarla dolu resmen. O yaşlandı ama ben uzun süredir Linkin Park dinlemiyordum. En son geçen gün "From the Inside" klibini nostalji olsun diye Youtube'dan açıp izledim eski günlerimi anımsadım...

Eski günleri anımsamakla beraber dönüp bir bakınca zamanın ne kadar değiştiğini tekrar büyük bir şaşkınlıkla farkettim. Zaman değişimin en güçlü olduğu değişim zamanı içinde muhteşem bir güçle değişiyordu. Dünden bugüne kalan adetlerimiz bile yok. Henüz 21 yaşında olmama rağmen adetlerimin, yaşayış düzenimin sürekli değiştiğini söyleyebilirim. İnsanlık tarihi boyunca en sert ve hızlı değişimlerin yaşandığı senelerde olduğumuz kesin...

Herkes zamana bir isim takma gayesinde. İletişim çağı, bilgi çağı, bilişim çağı, uzay çağı, teknoloji çağı, termonükleer çağ, ahir zaman, armegeddon çağı vesaire.. Yaşadığımız zamanın birçok da adı var aslında. Bu isimleri takan pek zât-ı muhteremler aynı zamanda insan uygarlığının bilimde, sanatta ve medeniyette aşkın bir düzeye ulaştığını iddia ediyorlar. Bununla ilgili düşüncemi "İnsanlık" adlı paragrafımda yazmıştım. Şimdi reel hayattaki tezahürü ile ilgili birkaç birşeyler söylemek istiyorum.

Modernitenin yarattığı sözde uygarlar diyorum ben onlara.. Evet bunlar kim diye siz sormadan ben hemen söyleyeyim; çakma entellektüeller. Bilimum konuda kendini aşkın zanneden, her konuyla ilgili Hıncal Uluçvâri birikime ve yorum haddine sahip insanlar bütünün kapsayan saldırgan örgüt (!). Evet bunlar örgütler resmen. Can sıkmaya yarıyorlar.. İçinde bulundukları düşünce buhranının vermiş olması gereken niteliklere sahip değiller. En başında "sorguculuk" ve "şüphecilik" geliyor. Bu ağabeyler, ablalar sorguyu ve şüpheyi ilk adım olarak ele alıyor ve içinde bulundukları çevreyi ve kendi benliklerini sorgulamakla insanüstü yola yürüyorlar. Ama kendilerinin az buçuk düşünmeyle kabul ettikleri doğruları dogma edinip sorgudan ve şüpheden vazgeçiyorlar. Sonra ideoloji/paradigma insanı oluyorlar. Kendi doğrularını genel doğru yapmak için düşünce cehpelerindeki yerlerini alıp soğuk ve acımasız savaşa başlıyorlar...

Bu ağabey ve ablalar okumaz etmezler. Gündemi takip etmez, tarih bilmezler. Bu örgütün yaptığı en güzel şey "fazla konuşmak". Sadece konuşmaya ve az buçuk sorgularıyla genel geçerge olarak dayattırmak istedikleri biricik doğrularını savunmaya yararlar. Niteliksiz olmalarına rağmen çok da kibirlidirler. Kendilerine laf söyletmezler, cuhelayı aşağı görürler. Aslında felsefenin ana doktrinlerinden biri olan "tek bildiğim şey hiçbirşey bilmediğim gerçeğidir" mantığıyla birebir çelişirler. Herşeyi bildiklerini zannederek kendilerini ilâhi bir mitologya karakteri olarak gösterme gayesi içerinde zavallıca harcanırlar...

Bunları yazmamın sebebi çıldırasıya nefret etmem falan değil. Ama kendilerini sevmediğim gerçektir hatta varlıklarından rahatsızlık duyarım. Sadece dünyanın içinde bulunduğu durumu anlatmak istiyorum. Bir yanda tüketim toplumunun köhneleşmiş köleleri; modernite nesli.. Diğer yanda ise bunlardan ayrıldığını iddia eden niteliksiz nesil.. Evet bir aralar çok dönüp dolaşan o tartışma başlığını tekrar gündemime aldım: "Entellektüel Sefalet"

Hayatın Sırrını Keşfe Çıkmak

2011-02-23T02:46:00.000+02:00

Aristoteles hayat çizgisini üçe ayırır. Tutkuları merkez alan haz yaşamı, erdemi merkez alan siyaset yaşamı ve son olarak aklı başındalığı merkeze alan felsefe yaşamı.. Edimosa Etik'i okudukça aslında bu üçünün aynı yol olmadığına katılmaya şartladım kendimi. Tamamen Aristo'ya olan saygım mantıklı düşünmekten alıp; dediklerine körü körüne inanmaya itiyor beni çoğu zaman..

Durum böyle olunca Aristo'nun bu önermesini kabul etmek istedim ve düşünmeye başladım.. Peki ağır basan neydi hayatımda onu tartmak istedim. Erdem mi, akıl mı yoksa hazlar mıydı hayatımı çepe çevre sarmallayan. Aylardır düşünmekten kendimi alamadığım bu cenderenin içinde hapsolurken gün be gün aklın ve arayışın o muhteşemliğine daha da yakınlaşıyorum. Hayatın önümde öylece duran gizemi; keşfedilmenin kutsallığını haykırıyor sanki..

Ve bir kez daha şu kesit geldi aklıma...

Anaksagoras, kişinin niçin doğmamaktan çok doğmayı seçebileceğini soran birine şu yanıtı vermişti: 'gökyüzünü ve bütün evrendeki düzeni temaşa etmek için.'

Anaksagoras yanılmamıştı. Hayata yeni atılan bir çocuk bile insanlığını merakı ile tamamlıyordu. Çevresine duyduğu merakla edindiği bilgiler onu insallaştırıyordu an be an. Aristo'nun bahsettiği 'aklı başındalık' acaba salt olarak kainatı ve insanı sorgulamanın ritüeli miydi. Yoksa Aristo, diğer iki yoldan doğruların içinde olduğu bir pay mı biçmişti 'aklı başındalık' yoluna. Aklı başında olan insan erdemli olandır, haz, tutkularına yani iradesine sahip olabilir mi demek istiyordu acaba?...

...
..

Sonralardan anladığım kadarıyla Aristoteles'in "aklı başındalık" yolu aslında insanı muhteşemleştiren o engin tırmanış ve arayışın kendisi. Bu yol nirnava yolu, tanrısal sıfatlara ulaşabilmenin yolu. Enel hak olmasa bile Muhiddin İbn-i Arabi'nin dediği gibi "Her insan tanrıcıktır.." sözüne ulaşabilmenin yolu.

"Ruhun içinde en güçlü şekilde varlığını sürdüren o ısrarlı ve tutkulu şey. Tutkuların en görkemli ve en destansı halini aldığı duygu.. 'Merak'... Merak etmek ve kainatın gizeminin peşine düşmek insanı yeniden insan yapıyor. İnsan kalbinin yalnızca bir et parçasından ibaret olmadığını gerçeği an be an düşüyor insanın beynine.."

Ve anlamayacak.. Hiçbir zaman insan anlamayacak; hayatın gerçek sırrını. Ama aramaya devam edecek, sürekli sonsuz gizeminin peşinde olacak. İlahi aşka ulaşana dek arayacak. Sonra ilahi bir aşk aklı kutsayan insana kalbi de kutsacak.. İnsan yeniden insan olacak..

Evet.. Biz sadece aşkı arıyoruz...

yağmurlu bir şubat..
iki bin on bir,
istanbul

Dünya Değişiyor

2011-02-22T00:45:00.000+02:00

Tunus'ta kendini yakarak milyonlarca insanı derin uykusundan uyandıran Muhammed Bouazizi'yi yitireli daha bir mevsim olmadı. Tunus'taki isyan Arap coğrafyasını ahtapot misali sarmallıyor. Libya, Cezayir, Ürdün, Suriye, Yemen, Bahreyn halkları diktatörlerine karşı öfkeli. Bu öfkenin altında toplumdaki sosyoekonomik sınıflar arasındaki uçurum büyük rol oynuyor. İşsizlik, yoksulluk ve sınıflar arasındaki uçurum.. İsyanın genel sebebi elinden tezgahı alındıktan sonra kendini yakan Bouazizi'nin sebebiyle aynı. İnsanlar artık küresel kapitalizmin ne denli vahşileştiğinin farkında. Buna karşı bir şekilde öfkelerini duyurmak istiyorlar. Aylar önce İngiltere ve Fransa'daki öğrenci isyanlarıyla bu isyanlar çok farklı değiller..

Özetle; küresel kapitalizm 2008-09 küresel ekonomik krizinden sonra bir kere daha iflasın eşiğinde. 1-2 ay önce şuan olacaklar için "ütopya" diyecektik muhtemelen. Kapitalizm yokedilebilir, bu ütopya değil. Sınıfsız ve sınırsız bir toplum mümkün, yeni ve daha yaşınılası bir dünya mümkün. Yeter ki isteyip hareket edilsin, hareket!

İnsanlık

2011-02-12T02:06:00.000+02:00

İnsanlık; tarihin her safhasında uygarlığın son kertesine ulaştığına dair komik ve aciz bir yanılgının içine düşer. Lakin insan; Adem'den bu yana beklentinin çok altında kalmış zavallı bir canlıdır. İnsan ırkı; sevgi, ahlak, dayanışma ve erdemi bin yıllardır algılayamamış, bu sebepten süregelen yaşamlarının evrelerinde arzuladığı huzur ortamını hep Ütopya olarak oluşturmuştur. İnsan birebir gün be gün gerileyen ahlakıyla kıyamete ve mutlak sona ulaşmışlığa delalet olabilir fakat insanlık hala sevgiyle ve erdemle tanışamamış bir zavallılar bütünü, evriminin ilk safhalarında emekleyen doğurgan bir memeli türüdür. Asla fazlası olamamış ve medeniyetini yükseltmek anlamında bir aşama kaydedememiştir. İnsan, hayal kırıklığıdır.

"Mübarek Will Fall"

2011-01-31T01:42:00.000+02:00

Tunuslu gençler evlerinden çıktıklarında ailelerine "Bu diktatör rejim devrilmedikçe eve dönmeyeceğiz" demişlerdi. İsyanın sıçradığı ikinci adres Mısır'da da aynı yeminler içildi. En son İskenderiye meydanında El-Cezire'nin verdiği habere göre 150.000 den fazla protestocu olduğu aktarıldı. Ve Mübarek denen dinazor hâla çıkıp benim kalmamı isteyenler var diyor. Kalmanı isteyenler var evet, Dünya haritasının sol tarafı kalmanı istiyor ama kendi halkın kelleni istiyor. Usulca gitme, siktirip git. Müslüman Kardeşler örgütünün Kahire sokaklarında attığı sloganı İstanbul'dan alnının ortasına yolluyorum:

"Defol, Mübarek Defol, Tel Aviv seni bekliyor!"

Game Over Ben Ali

2011-01-16T16:06:00.002+02:00

Ben Ali 23 yıl önce Diktatör Habib Burgiba'dan yönetimi devralan bir başka diktatördü. 23 yıldır Tunus'u dış dünyaya kapatıp, diktatoryal yönetimiyle, zulümle idare ediyordu. İktidarının verdiği güçle tüm örgütlenme haklarını, inançları, düşünceleri ve muhalif sesleri bastırmaya çalışmıştı.

Tunus’ta yaşanan hukuksuzluklar; haksız tutuklama, keyfi gözaltı, adil yargılanma hakkının ihlal edilmesi, işkence, cebri kayıplar, örgütlenme, inanç ve ifade özgürlüğünün engellenmesi, güvenlik güçlerinin keyfi uygulamaları, insan hakları savunucularına yönelik baskılar, özgür ve serbest seçim yapılmayarak halkın yönetime katılmasının engellenmesi şeklinde tezahür etmiştir. (mazlum-der bildirisinden)

14 ocakta bir eylemcinin kendisini yakmasıyla başlayan Tunus İsyan'ının doğurduğu kaos ortamıyla Ben Ali, Suudi Arabistan'a sığınmak zorunda kaldı. Ben Ali'yi deviren halk ise devrime "Yasemin Devrimi" adını verdi. Hala kaos ortamı sürmekte, inşallah adalet ve özgürlüğün ikame edileceği bir örnek model olur Tunus tüm Dünya için...

Yarımkalmışlıklar ve biz aptal umutlular

2011-01-15T03:10:00.003+02:00

Ufakken cipsten çıkan tasoları biriktirirdim. Birçoğuna sahiptim ve annemden gizli buzdolabı poşetlerini aşırarak içlerinde saklardım. Neredeyse hepsini tamamlamıştım.. Neredeyse.. Ama hiç bir zaman tamamlayamadım ve büyüdüm...

Aylarca uçurttuğum bembeyaz bir uçurtmam vardı. Günün birinde tellere takılıp yara almıştı. Ona rağmen zor da olsa uçmaya devam ediyordu. Hep onarmak istedim, onarıp tekrar uçurtmak istedim. Yatağımın arkasında aylarca sakladım, neredeyse onaracaktım.. Neredeyse.. ama onaramadım ve büyüdüm...

Büyük bi bahçemiz vardı ve biz çocuktan hayallerimizle çamurdan kaleler klübeler yapacaktık. Toprağı suyla bir ettik, temeller attık elbiselerimizi umursamadan kirleterek. Ama bitiremedik neredeyse bitirecektik.. Ama bitiremeden büyüdüm...

Patenlerim ayaklarıma olmayınca yenisini almak yerine bir kaykayım olmuştu. Kullanmayı öğrenmek istedim, sürmek istedim ama olmadı. Hiç deneyemeden, düşme kalkmalara sabredemeden büyüdüm...

Cengiz Aytmatov'un Toprak Ana kitabını okumak istedim, bitirmek ve anlamak istedim. Yarısını okudum ama sonra hiç bulamayacağım bir köşeye koydum. Seneler geçmesine rağmen bulamadım, ismini bile unuttum. Büyüdüm...

..
...

Mutlu olmak istedim. Sahip olduklarımla beraber huzurlu yaşamak. Ama hiçbir zaman olmadı. Mutluluğu elde etmeyi bırak, mutluluğa yakınlaşmayı bile başaramadım ve isyan çığlıkları, içesinmiş öfke gözyaşlarıyla büyüdüm..

Ailem olsun, hep yanımda olsun istedim. Çok az bir süre sonra ailemi kaybettim. Birdaha asla geri kazanamadım. Sadece gözüyaşlı bir anne ve kafasıkarışık bir kardeş kalmıştı geriye. Büyüdüm.. Susarak ama fırtınalarla. Kargaşa ve öfkeyle.. Ama büyüdüm...

Yarıdakalmış herşey...
Arkada bıraktığımız hayatın kendisi yarım,
hayaller, arzular, istekler hep yarım..

Buna rağmen hala aptallar gibi umutluyuz. Yağmurlu havada sıcacık evden kovulan kedi köpek gibi usulca evin kapısına yaklaşıyoruz her tekmeyi yememizde. Ama o aptal umudumuzu hiç yitirmiyoruz. Kapkaranlık hayatlarımıza, içinde karanlıktan başka birşey olmayan kainatlarımıza bir an gelecek güneşler doğacak sanıyoruz. O kadar aptal umutluyuz. Sihirli değneğim olsa ile başlayan cümleler kurarken o kapıdan hala tekmeler yemeye devam ediyoruz. Gün geçtikçe yağmur da şiddetini arttırıyor ve hayat katlanılamayacak kadar zor ve meşakkatli olmaya başlıyor...

...Çok sonraları anladım ki hayat şiddetli bir yağmur gecesinde bir umut evinin kapısına sığınmak değil, arkanı dönüp kendine her yağmurda, selde, fırtınada, felakette korunabileceğin bir ev yapma mücadelesinin ta kendisi. Hem de yağmurun şiddetine aldırmadan, şemsiye bile kullanmadan mücadele etmek. Hayat acı ve ızdırap dolu. Sihirli değnek bekleyerek hergün ölmek yerine, mücadele etmeli galiba.. Asla yarımkalmayacak bir mücadele etmek...

Xérion Blog
İstanbul 2011 Kış

dinleyin ey vakti duymak doruğuna varanlar...

Kim giydirdi bana bu beyazları?

2011-01-09T01:46:00.000+02:00

"Kim giydirdi bana bu beyazları?"

İnsana tüm beşeriyetini kazandıran, insani en kutsal hakikat seçimleridir. İnsan seçimleriyle birlikte beşeriliğinin en yüce noktasına ulaşır. Sizi olmak istemediğiniz biri yapmaya çalışan aileniz oldu mu? Ya da sizi olmak istemediğiniz kişi yapmaya gayret eden öğretimcileriniz. Ya da size olmak istemediğiniz birisi olmazsanız mutsuz olacağınızla tehdit eden çevreniz?

İnsan, aklı ve kalbiyle doğruyu bulabilecek kadar nitelikli ve muazzam bir yaratılan. Seçimler bu yüzden kutsal ve özeldir. Sizi siz yapan, diğer tüm canlılardan ayıran bu öznelliği neden yitiresiniz ki? Neden sizi bir kalıbın içine sokanlara boyun eğesiniz ki. Bu yüzden öfkelenin. Öfke, kızgınlık doğru eylem doğurur. çoğu zaman. Kimsenin hayatınıza ve seçimlerinize karışmasına müsade etmeyin. O zaman insanlığınızı kaybetmiş olursunuz...

Umursamıyorum

2011-01-08T02:59:00.001+02:00

Sıradanlıktan kurtulmanın yollarını ararken, sıradanlığın ve monoton hayat çizgisinin içinde sıkışıp kalmak nedir iyi bilirim. Çılgınca sıradan olmamak için uğraş gösterirken, aslında bunun bile ne kadar sıradanlaştığının farkına vardığım zamanlar oldu...

Hergün aynı saatte kalkmıyorum. Haftada 4 farklı uyanış saatim var ve gece uyuma saatlerim tamamıyla birbirinden farklı. Sabahları okula giderken isteksizce ayaklarım işini yapmaya başlıyor. Bazen müzik dinliyorum yüksek ses kulaklıkla, bazen metroda oturabilirsem kitap, bazen radikal okuyorum çünkü ufak ve taşınabilirliği yüzünden; bazense boş boş dışarıyı izleyerek gidiyorum.

Seyahatlar her zaman bana yeni birşey öğretmiştir. Kısa yolculuklar da öyle. Hergün okul ve ev arasında geçen yolculuklardan tutun, evden bakkala, marketten manava yaptığım yolculuklara kadar. Tekdüzeliğin bunaltıcılığı arasında yanakları şişmiş, her an uzun soluklu bir of çekmeye hazır elleri sürekli cebinde, gözleri sürekli en ufak ayrıntıları inceleyen birini görürseniz birgün sokaklarda o benimdir. Bu araştırmacılığımla seyahatlerde insanların umursamazlığını keşfettiğim. O kadar gereksiz şeyler umurlarındaydı ki hayatın özünü takmıyorlardı aslında. Mutlu olduğunu düşünüp, gerçek mutluluğun ne demek olduğunu dahi bilmeyen cuhela sürüleri doluydu her taraf. Gözümü nereye çevirsem bu sıradanlığın bataklığında buluyordum kendimi. Kainatı tanımıyorlardı ama kainatı yöneten onlardı, aptal olduklarının bile farkında değillerdi..

Sıradanlıktan kurtulmanın yolunu buldum sanırım. Uzun bir keşif sonucu elde ettim bu sırrı. Sıradanlıktan kurtulmak için sıradanlar gibi 'umursamaz' olmalı. Sadece bu umursamazlığın engin farklar içerisinde gözetilmesi gerek. Onlar hayatın özünü umursamıyorken ben onların yaşadığı sandığı hayatı umursamamayı seçtim. En çok dinlenen on parça, son haftanın en çok izlenen klibi, en çok satılan kitap içeriklerini gördüğümde kumandaya takla attırıp zap yapıyorum. Serpil hanım 50-60 yaş aralığında, ev ve iş sahibi talibini arıyor altyazılı evlendirme programları görünce artık kızmayıp aşağılayıcı bir dil çıkarma mimiğine sahibim. Fatmagül'ün suçunun ne olduğu üzerine yapılan ya da Sabri Sarıoğlu üzerine yapılan esprileri duyduğum yerden yavaşça uzaklaşıyorum. -Arada güldüğüm de oluyor ki sanırım insan olmanın getirilerinden biri de bu- Cep telefonuma gelen ücretsiz check-up, hemen arayın %90'lık indirimizinden faydalanın gibi mesajlara "hass.ktir lan" diye cevap atmaktan vazgeçtim. EGM'nin "bu kişilere itibar etmeyiniz" mesajını klasörlerime kaydettim. Sokakta engelli gazetesi satanlara güzel bir yalanım var: "Dün almıştım ben yaa". Bunu yaparken hiç utanmıyorum ve engelliler de gelmiyor aklıma. Akbilimi artık insanlar değil makinalar dolduruyor. İnsanlara ihtiyacımı asgari düzeye indirdiğimin örneklerinden en somutu da bu..

Öyle işte böyle bir hayat kurdum kendime. Dert, tasa nedir bilmeyen insanların derdini, tasasını çekmeyi kovdum hayatımdan. Umursamıyorum artık cuhelanın derdini. Cehalet, Amerikan sinemalarında bir metropol şehrini yakıp yıkan canavarlar kadar tehlikeli birşey olsa da umursamıyorum. Benim apartmanımı kökünden söküp, dişlerini karıştıracak olsa bile izlediğim filmimi pause etmem. Umursamıyorum abi, umursamıyorum.

yaşamak deriz - oh, dear- ne kadar tekdüze
ismet özel

Metroda Bir Gün...

2011-01-07T17:24:00.000+02:00

Pencere kenarlarına oturmanın sadece dışarıyı izlemek değil; yaşlı ya da yer isteyen biri geldiğinde yer verme derdinden muaf olmak olduğunu dört sene de kavramış birisiyim. Çok dolu olmayan bir metro seyahatinde yine bir pencere kenarındayım. Çok iyi biri olduğum söylenemez herhalde...

İçeri bir adam giriyor, dışarıdan İstanbul'un taşra semtleri ile adam arasında gidip geliyor gözlerim. Uzun boylu, yapılı, pahalı pardesülü bi adam. Boş koltuklar olmasına rağmen oturmuyor. Elinde baya kalın bir kitap. Kaplaması da oldukça şık. Arkasına yaslanıp ayakta kitap okumaya başlıyoruz. İsmini süzemediğim bir Tolstoy romanı..

Ardından bir taşra çocuğu giriyor açılan kapılardan. Alımlı ve zengin bir kızın çaprazına oturuyor. Sonra cebinden bir tespih çıkararak kıza caka yapmaya çalışıyor. Kız ise elinde sürgülü telefonuyla oynayıp dururken sadece dışarı bakıyor umursamaz tavırlarıyla. Ama çocuk rahatsız edici bakışlarından vazgeçmiyor.. Kız iki üç durak sonra kalkıp gidiyor, kadrajdan çıkana kadar kızı süzmeler sürüyor...

Metronun kapısı açılıyor. Çısss diye açılan kapı sesiyle dersin başlama telaşı geliyor aklıma. Tüm herkes anfideki yerini almış ve tek bir noktaya bakıyor: hocaya. Kapı açılır açılmaz karşımda her yaştan üç beş çehre beliriyor. İnmemizi beklemeden içeriye gireceklerini dört yıllık tecrübemle biliyorum. Bir yandan yırtıcı bir yandan nazik tavırlarla boş koltuklara doğru yürüyorlar. İki omuzuma birden çarparak hem de. Ve sadece tebessüm ederek omzuma asılı çantamı düzelterek duraktan çıkmak için yürüyorum. Montumun fermuarını çekiyorum, beremi takıyoryum ve yürüyorum. Anfide hocanın dersi başlatacağı ana gelene dek, binbir kez isyan ediyorum. Tahammülsüzlükler, mükemmelliyetçi sözler, aksi düşünceler. Ne salak bir dünyanın içindeyim diye. Ama geçiyor tabi, hocanın "evet çocuklar" deyip derse başlamasıyla sanal dünyanın içine tekrar dalıyorum...

Düş ve Gerçek

2010-12-30T02:52:00.000+02:00

Gece yarısı perdeyi aralayıp sokağa bakıyorsan aniden. O muhteşem renkte ışığın sokağa boylu boyunca yansımasını umursamadan bir kişi görmeyi umut ediyorsan. Birdaha asla görmeyeceğin bir kişi görmeyi. Belki asla yüzyüze gelip konuşamayacağın, adını bilemeyeceğin, sesini duyamayacağın bir kişi görmeyi... Hayal kırıklığıyla kapatıyorsan perdeyi kimseleri göremeden ve kafanı diz kapaklarının arasına koyup, o görmek istediğin kişi olup; gece lambalarının sokağa boylu boyunca yansıttığı ışığına bakarak yürüyorsan gece yarıları sokakta ve her evden yüzler düşlüyorsan perdeleri aralayıp sana baktığını düşündüğün. Aslında sen kimsin ya da kim olmak istiyorsun, biliyor musun? Aynı anda hem düşlenen hem de düşleyen olmak ister miydin? Gözünü her kapattığında uyanmak istemediğin upuzun soluklu rüyalarda bulmak ister miydin çocukça mutlulukları? Diz kapaklarının arasındaki çaresizliğin ve işe yaramaz olduğunu, koskoca bir zavallı olduğunu sana düşündüren durumunu bu şekilde değiştirebilirdin belki.. Düşlerde yaşayarak...

... Ve bir çağın tamamen kapanıp, insanlığın yeni bir tarihe doğru yürüyüşüne sebep olurken, aynı zamanda buna şahit olabilmenin tarif edilemez hazzı yüreğini titretiyordu. Yapacak olan artık sadece gülmek ve elde edileni muhafaza etmekti. Alnından akan teri, bakımsız elleriyle silip derin bir nefes aldı. O kadar güzeldi ki herşey, cenneti aratmıyordu. Beklenen, özlenen ve arzulanandaydı. Asla gelmeyen zamanda, çoktan yitirilmiş senenin, son ayıydı bu artık. Yeni bir sene yaklaşıyordu ve yüreği titremeye devam ederken ellerini açıp başını göğe yükselterek derin bir nefes çekti. Muhteşem doğanın ortasında soluduğu havanın bir kokusu bile yoktu ne garip.. Soluduğunu hissedemedi ve umarsızlıktan kapanan gözlerini açtı..."

Karanlık bir odada, perdenin başında bir kalorifer peteğine yaslanmış, diz kapakları arasındaki başını yavaşça kaldırıyordu.. Karanlıktı heryer, ışıklar eskisi gibi güzel görünmüyordu. Makina ve duvar saati sesleri aralıksız süregeliyordu.. Derin bir nefes aldı ve ciğerlerinin en derinine inen değildi o sadece, önceleri titreyen ama şimdi durgun yüreğine kadar inmişti o soluk. O gerçeklikti. Düşleyenin gerçekliği.. Oysa çok güzel olabilirdi sokak lambalarının renkleri ve sokaklar.. ve gökyüzü ve doğa ve dünya...

Ne Kaos Ne Düzen

2010-12-25T03:04:00.000+02:00

Eğer hücrelerinize kadar sarmışsa sizi memnuniyetsizlik ve mükemmelliyetçilik, durduğunuz yer ile yetinemiyorsanız, boğuluyorsanız beton yığınları arasında, makina sesleri beyninize beyninize işliyorsa anlayabilirsiniz anca bu yazılanları...

Hayat yitirilmiş bir son bahar yaprağından farksız dökülmeye hazırlanıyor. Elinizde bir türlü tutmayı beceremediğiniz kelebek gibi, çırpınıp hızlıca ölüme koşmak istiyor, sonlanmadan seyre dalmak evreni. Zamana hakim olamıyorsunuz, ne kadar düşünürseniz düşünün saniyeleri, saliseleri tutamıyorsunuz avuçlarınız arasında. Günden güne hızlanıyor siz farkında olmadan.

Benliğiniz akıp giden zamanın içinde bir asi tahammülsüz, itaatsiz, memnuniyetsizlik hissediyorsa aniden ve tam kalbinizin ortasında günden güne büyüyen bu isyan kıvılcımının bir felaket yangını olmasına engel olacak gücü bulamıyorsanız kendinize, işte o zaman evriminizin bir sonraki aşamasına geçmişsiniz demektir. Artık aklınız evrilir ve tüm kainatı farklı okumaya başlarsınız. Nefes alıp verişinizin birşey içindir. Eylem amaç içerir, amaç eylem gerektirir. Hareket, uyanış ve yükseliş vaktidir. Dizçökmüş ve vaftiz edilen bir şovalye kadar dik ve vakur bir şekilde yükselip ayağa kalkar hiç anlayamadan gökyüzüne bakarsınız uzun uzun. Aradığınız şey artık yeryüzünde değildir. O bir hayaldir, ütopyadır, aşktır, ilahiyattır...

Yeryüzü yetmez size, aciz insanlığı düşünen aklınızın sınırları yetmez. Sistemler lüzumunu yitirir siyaset kılavuzunuzda. Ne Kaos, Ne Düzen.. Aşk, Tutku, İsyan vardır artık sadece. Buralardan çok uzakta düşlediğiniz...

Bu Yazının Bir Konusu Falan Yoktur

2010-12-21T03:38:00.000+02:00

Bir yılı daha arkada bıraktık diye başlayan yazılardan hiç yazamadıysanız, yazdıysanız da saçmaladığınızı düşündüyseniz, 2010 sizin için nasıl geçti sorusuna verecek cevabınız yoksa ya da bulamıyorsanız sizi anlayan biri olduğunu bilmeniz umarım sizi mutlu eder...

Hayat, çoşkuyla akan bir dere gibidir. Kimi zaman altında boğulan insanlar, kaybedilen yürekler olur, kimi zaman yakıp yıkar birsürü yeri ama asla durmaz, durduramazsınız. Hayatı anlamak da bu yüzden çok zordur. Hayatta mutlak hakikat yok denilecek kadar azdır. Bu sebepten hayatın bu engin gizemi insanlığı farklılığın sonsuzluğuna sürükler. Ecel, düşünce hayatınızla verdiğiniz mücadelede arkanızdan sizi kovalayan arsız bir kuduz köpeği gibidir. Sürekli korkar ve kaçarsınız ondan. Ama elbet, yorulacak ve yakalanacaksınız. İşte o kaçışın tümüdür hayat. Kimi zaman pek umursamadan kovalayan köpeğe geçip gider, kimi zaman onu her saniye dert ederek.. Eninde sonunda yakalar sizi hakikatin tecellisi. Yapacak birşey kalmamıştır...

Bu gizemli kaçışın, saklanışın tümünde insan pek az şey anlar. Pek az şey yaşar. Aslında yaşadığı birçok şey, birbirinin benzeridir. Nedir bu zavallığın gayesi, kendisi? Nedir bu çıldırtan gizem.. Anlamaya çalışmalı mı yoksa dolu dizgin akan bu derenin soğuk sularına kaygısızca bırakmalı mı kendini.. Her ne kadar o derenin içinde umarsız bir keyifle yüzerek geçirseniz de tüm vaktinizi, aklınızın en derinlerinde ufak ama bir o kadar tehlikeli bir canavar hep yaşıyor ve her an öfkeyle yükselmeye hazır şekilde bekliyor olacak: "MERAK..."

Yıllar gelip geçer.. Hayat da öyle. Devrim hayalleri kurarken bir anda kendinizi evini geçindirmeye çalışan bir baba olarak bulursunuz. Senelerce okuyup mezun olduğunuz okuldan sonrası kariyer hayalleriyle yanıp tutuşurken, bir aylık ömrünüz kaldığını açıklayan doktorun gözündeki umursamazlık sizi çıldırtır ve şaşırtır. Üzülür, kahrolursunuz. Yok yere savurduğunuz küfürler, sabah akşam anasını bellediğiniz kapitalizm, modernizm çoktan hapsetmiştir sizi.. İşte artık hayatı anlama, ya da hayata kendini bırakma sorusu ölmüştür çoktan. Artık mücadele vardır sadece. Ya pervasız bir cesaretle ya da mütevazi bir şekilde, usulca, çekinerekten, ufaktan ufaktan.. Özetle ufacık hayatın bir onur kazanması için, modernizmin çarkına tükürmek için...

Hayat bu yazı kadar anlamsız ve aptal da olabilir ya da sıradanlığa aykırı olarak 'farklı' ve değerli olabilir. İnsanın elinde.. İrade, güç, yönlendirme imkanı. Herşey değişir, herşey...

Boş Zamanlarınızda Kitap Okumayın

2010-12-10T00:03:00.000+02:00

Marilyn Monroe ablamız kitap okuyor. Aynı benim gibi okuyor.

R.I.P. Alexis

2010-12-06T00:31:00.005+02:00

Alexis..
17 yaşındaydı,
Bir eylemde Polis kurşunu ile hayatını kaybetti.
Ufacık bedeni Atina'nın soğuk betonlarına düşmeden,
İsyan dalga dalga büyüdü.
Kaosu dindirilemez boyutlara ulaştı.
Hükümetler düştü, polisler kendilerini koruyamaz hale geldi.
Fakat...
Hiçbir devrim Alexis'i geri getirecek güçte değil...
O'nu kaybettik.
Ruhun şâd olsun dostum huzur içinde yat...

dipnot: fotoğraf panathinaikos - panseraikos maçından. alexis'in ölüm yıl dönümüne ithafen GATE 13 sessiz kalmadı.

Barış Manço Şarkıları İle Büyümek

2010-12-05T03:37:00.005+02:00

Ufakken her birimizin Barış Manço dinlediği olmuştur. Hele hele 85 ile 95 nesli arası Barış Manço şarkılarıyla büyümüştür kuvvetle muhtemel.

Ufakken Barış Manço dinlerken aldığım tat ile şuan dinlediğimde aldığım tat arasında çok fark var. O zamanlar çocuk olmama rağmen 'çocuksu' buluyordum bazı şarkılarını. Ama dinlerken keyif alıyordum. Heryerde karşınıza çıkardı zaten bir şekilde. Barış Manço, Kurtalan Ekspresi vesaire. Ve bundan hiç rahatsız olmuyordunuz. Şimdi t-shirtünün yarısını yırtıp üç dört dansçı kız arasında klip çeken Murat Boz'u heryerde görmek rahatsız ediyor mesela?

Barış Manço'nun ve etrafındaki arkadaşlarının yaptığı müzik kesinlikle avantgarttır ulusal bazda. Anadolu rocka öncü olmuştur. Keza Cem Karaca da öyle. İnsan şimdi izlediğinde komik bulduğu kliplerde giyilen o kostümleri görmeyi göze alıp o kuşakta yaşamak istiyor. Kurtalan Ekspresi'nin yıllar önce yaptığı bas coverların kalitesinde bir müzik ortaya koyamayan Türk Rock piyasasını görünce kim istemezki eskiye dönmek? Post-Modernizmin bizi kucağına attığı çakma müzik endüstrisinin miğde bulandırıcılığından kol düğmelerine, dağlar dağlara, gülpembeye, dönenceye, unutamadımlara gitmek istiyorum ben. Niyetim çocukluğuma dönmek, eskileri hatırlamak değil. Zira çocukken bu kadar sevmezdim Barış Manço parçalarını.

Başka birşey bu abi. Popüler Kültür eşşeğin müstechen bölgesine su kaçırdı ve tatmin etmemesini bırakın; miğde bulandırıyor!

Ütopya yani Cennetim

2010-12-04T02:43:00.000+02:00

Bacon, Thomas Moore, Campanella Ütopyası ya da bir kutsal kitap cennetinde yaşamak ister miydin diye sorsalar cevabım ne olurdu bilmiyorum. Laf arası sohbetlerimde sürekli geçen ütopya arzusunu sorgulama fırsatım oldu. Nedir ütopya? Nasıl bir ütopya, herkesin ulaşmak istediği olabilir. Mülksüz ve devletin herşeyi yönettiği Moore ütopyasını mı ister can, yoksa Yeni Atlantis medeniyeti mi inşa eder yüreğinde ve hayallerinde ya da her yanından sonsuz ırmaklar akan, muhteşem güzellikle ve zevkin sefanın sınırının olmadığı cennet bahçeleri mi?

Ütopya nedir, ne değildir anlamak gerekir. Etimolojiyi ve kavramların açıklamalarını tekrarlamayı pek sevmem. Ama ütopya kelimesi yeryüzünün en güzel kelimelerinden biridir benliğimce. Asla varolmayan, varolmayacak, en mükemmel toprak bütünüdür. Ütopya yazılır çizilir birşey değildir ve olmamalı. Kutsal kitaplardaki Ütopya/Cennet tasviri tamamen yoruma açık bırakılmış ve hakkında sadece cezbedici, güzelliğini tarif edici kelimeler kullanılmış. Herkesin kafasında ırmaklar, şelaleler, yeşillikler, çiçekler, böcekler, köşkler canlanmasının sebebi insanoğlunun bilinçaltının bir tasarımından ibaret. Tanrı, sevdiği kullarını koyacağı yeri sır gibi gizliyor bence bizden. Oysa Tanrı'nın gizlediğini materyalist akıl tasvir ediyor size büyük bir hadle. Moore ütopyasında çalışan, mülk sahibi olamadığım, devletin üretim araçlarına sahip olduğu bir toplum içinde yaşadığımı hayal ettim de; 'ne sıkıcı olurdu..' O bir politikacı. Sanayi devrimi sonrası modernizm öncesi arasında sıkışıp kalmış anti-kapitalist bir yeryüzü değil ütopya, bunu anlaması çok zor. Ya da Campanella'nın çizdiği Platonist otoriterliği barındıran buyurgan rahiplerin yönettiği bir sistematik hiç değildir Ütopya. Zira o da anlamamıştır hayal edileni.

Ütopya insan aklının ve bilinçaltının tüm yansımalarını hazlarıyla birleştirerek oluşturduğu ideal muhteşemliğin ta kendisi. Esrarengizliği ve muhteşemliği sosyopolitize edilemeyecek kadar değerli. Ütopya aşk, ulaşılmaya çalışılan sonraki yaşam. Eğer bir sosyalist isen belki yaşayacağın yaşadığında korumaya çalışacağın bir sistem. Ama öyle değil.. Öyle değil.. Ütopya sistem olamaz, mekanik olamaz. Onu akılla tasvir etmek mümkün değildir. Akılla yaratılan her ütopya ulaşılabilir ve kaybedilebilir olandır. Oysa o, asla algılanamayan, anlaşılamayan fakat buna rağmen hep arzulanandır. O cennettir...

Ütopya sistemsizlik, yönetimsizlik, sınıfsız-sınırsız toplum belki de toplumsuzlukdur. Sadece bireysellik, istediğinde kalabalık, istediğinde yalnızlık, istediğinde kavga, mücadele fakat istediğinde durgunluktur. O, arzudur tutkudur aşk heves ve istektir. Bu yüzden ona ulaşmak için ondan önceki yaşamda tüm bu arzu ve tutkuları hudutların içinde tutmak gerekir. Amaç yeryüzünde ütopyayı inşa etmek olmalı. İmkansız olduğunu bilerek Cennetin Krallığını kurmalı burada. Derdimiz monarşi değil, derdimiz cenneti Dünya'da kurmak. Kuramasak da mücadelesini vermek. Sonrası istek ve arzular... Öyle umuyoruz, eğer ütopyamıza ulaşacak hakkı kazanırsak...

dipnot: fotoğraf inception (criptopher nolan) filminden.

Cuma Namazı Sınıfsız-Sınırsız Toplumun Haftalık Tatbikatıdır

2010-12-03T15:11:00.001+02:00

Cuma etimolojik olarak Arapça Cem'a kökünden gelir. Toplanmak, birleşmek, istişare etmek anlamına gelir. Krolonojik olarak Cuma namazı, Hz. Muhammed Peygamber'in insanlığa/ümmetine seslenişi, siyasal düzlemi değerlendirmesi kısaca günümüz uyarlanmasıyla bir nevi ulusa sesleniştir. Muhammed Peygamber, genel itibariyle toplumu değerlendirir ve yapılması gerekenleri beyan eder.

Siyasal bazda bu niteliğinin dışında sosyal bazda da farklı etkileri vardır. Örneğin sistemin döngüsünün durdurulduğunu (pause edildiğini) görürüz. Cuma vaktinde mevcut sistem tamamıyla durdurulur ve dünyevi tüm işleyiş yerini ilahiyata bırakır. O yüzden kainatın işleyişini yorumlamak için insanlık kainattan elini eteğini çeker. Ufak bir komün modeliyle Cuma Namazı'nı siyerden örnekleyebiliriz. Tüm tüccarlar, kervanlar, insanlar, gençler herkes işini gücünü bırakarak biraraya toplanırlar. Ardından Yaratıcının insanlığın sorunlarına yazdığı reçeteyi (vahiy) merkez alarak insanlığın sorunlarına çözüm ararlar. Kırgınlıklar, kızgınlıklar, küslükler unutulur o gün ve tüm ümmet/insanlık bir olur. Toplumun en zengininden, en fakirine, statüsü en yüksek olan amirden, işsiz bir gence kadar herkes omuza omuza saf tutar. Bir fakirin ayakları ardına secde eden devlet amirleri görebilirsiniz cumalarda. Böylelikle şunu anlayabiliriz ki hiyerarşinin bir kaç saatliğine dahi olsa yokolduğunu, dünyevi statülerin, kazanımların yerle yeksan olduğunu görürürz. Sınıfsız, sınırsız bir toplum oluşur tam o saatlerde. Cuma namazlarının İslam büyüdükten sonra enternasyonelleşmesi de bu sınırsız-sınıfsız toplum çıkışının göstergesidir. Kısaca Cuma Namazları Ütopyanın tatbikatıdır. İnsanın tüm ünvanlarından, sıfatlarından, dünyevi statüsünden sıyrılıp insanlığın bir parçası olduğunu hatırlamasıdır. Tevhid'in bir parçası da tüm insanlığı bir olarak görmektir. Cuma Namazlarının manası gerçek anlamda tatbik edilirse, insanlığın kurtuluşu minarelerin altından başlamış olur...

Günümüzde cuma namazları malesef mevcut sistemin propagandasını yapan, yine sistemin devletlerinin memurları tarafından anlamından uzaklaştırılan bir hal almıştır. Cuma namazının bir gelenek, bir ritüelin ötesinde niteliği kalmamıştır. Umut ediyorum bir gün omuz omuza, kardeşçe, farklılıkların birleştiği ama tüm farklılıkların unutulduğu, tüm insanlığın tek parça olup kendi sorunlarına çözüm bulduğu cumalar kılabiliriz ölmeden...

Eve iş getirmek

2010-12-01T23:47:00.001+02:00

Lars Ulrich ( Metallica Bateristi )

Fever Ray

2010-11-30T21:51:00.001+02:00

Çok fazla müzik kültürü olan birisi değilim. Müzik konusunda ya da herhangi bir kategorisinde duayen olmayı bırak, otorite olarak dâhi görmedim kendimi. Ama kendimi cüretkarlıktan bu sefer alıkoyamayacağım. Çünkü daha önce hiç tanışmadığım fakat sanki yılllardır biliyormuşum hissi uyandıran biriyle karşılaştım: Fever Ray

Konami'nin video oyunları piyasasındaki en güçlü spor oyunu PES2011'in soundtrack- ya da playlist albümü diyelim- içinde yer alan şarkısıyla başladı Fever Ray albümüyle ile tanışıklığım. 'When I Grow Up' şarkısını duyduktan sonra tüm albümü dinledim. Hem de hiçbir şarkısını atlamadan. Çok iyi bir albüm olduğunu söyleyebilirim. İstisnasız her şarkısı dinlenildiğinde ruhunuzu alıp bir yerlere götürüyor.

Fever Ray'de haz alıyorsunuz. Cidden farklı bir dünyanın kapılarını açıyor size. Gözlerinizi kapatıp sadece 'When I Grow Up' ve 'Keep the Street Empty For Me' şarkılarını dinleyin. Kafanızda daha önce yaratmadığınız imgelemler yaratacak bambaşka bir dünyaya gideceksiniz.

Gelelim Fever Ray'in yaratıcılarına. Karin Dreijer Andersson(alias Fever Ray) The Knife'ın en önemlisi olduğu söyleniyor. Karin Dreijer Andersson 18 Mart 09 'da piyasaya sürülen albümü herşey katan isim. Bununla birlikte sadece albüm değil dikkat çekici olan. Fever Ray'in tarzı. Fever Ray'in bu sektörde diğer herkesten kendini ayırt eden bir marjinalitesi var. Öylesine marjinal demiyorum. Etimolojiğini kullandım resmen. Ruhu en uç noktada gezen bir tarz. Bundan sonrasına dilim yetmez. Sadece dinleyin ve izleyin diyorum.

dipnot: albümün kapağını ve bir çok illustrasyonu charles burns yapmış. daha nolsun be!

Yeni Radikal

2010-11-08T00:13:00.000+02:00

Gazete okumayı severim ama çok gazete okumam. Metroda, otobüste, cafelerde vesaire hep okuduğum zaman gazetenin boyutu canımı sıkardı. Şuana kadar elime dahi almadığım iki düzine gazete vardır. Bu konuda biraz yeniliğe kapalıyım. Sabah, Hurriyet, Zaman, Taraf, Radikal dışındakilerin tasarımını bile az çok anımsarım.

Radikal Gazetesi aralarda aldığım takip ettiğim gazetelerden biridir. Nitelikli bir içeriği olduğunu düşünüyorum. Oral Çalışlar en beğendiğim kalemlerden birisidir Radikalde. Şimdilerde ise tahtını yeni transferleri Sırrı Süreyya abi aldı. Abi demek istiyorum ona çünkü abi demek istediğim için. Radikal guardian post modundaki yeni layoutuyla ve gelişen içeriğiyle niteliğini üst seviyelere çıkardı. Doğan yayın grubunun paradigmal çizgisine sıkı sıkıya bağlı olmayan, özgün, objektif olabilen bir gazete. Yeni Radikal'i okuyorum ve tavsiye ediyorum.

95 Kuruş

2010-11-06T22:33:00.001+02:00

95 kuruş nedir? İETT'nin ulaşımda yeni öğrenci tarifesi. 85 kuruş olan eski tarifenin 10 kuruş zamlanarak yenilendiği yeni tarife. Şimdi ufacık bir hesap yapalım. Bir haftanın 5 gününde gidiş ve dönüş olarak sadece tek vesait ulaşım aracı kullanacak öğrenciler ayda 40 kere sadece öğrenim gördükleri okullarına ulaşmak için akbil kullanacak. Bir ayda toplam 4 haftasonu olduğunu göz önünde bulundurarak, haftasonları da sadece 15 kere akbil kullanıldığını varsayalım. Toplamda bir ayda bir öğrenci minimum 55 kere akbilini kullanıyor. 95 kuruştan kabataslak bir hesap daha yaptığımız zaman yaklaşık 53 liralık bir ücrete tekabül ettiğini görüyoruz. (minimum) Bir aylık bir öğrencinin İstanbul içinde seyahat etmesinin bedeli tam 53 lira. O da haftasonları fazla gezmeyecek, haftaiçi sadece okuldan-eve gidecek. 85kuruşluk eski tarifeyle hesap yaptığımızda 46 liraya tekabül ediyor aşağı yukarı. Demek ki aylık 6-7 liralık bir zam gelmiş.

Böyle istatistiksel şeyleri hiç sevmem. Bir ara da yapayım, yazayım dedim hep içimde kaldı diye yazdım. İşin şakası bir yana 8 ay öğrenim gören öğrencinin aylık sadece istanbulda seyahat etmek için yarım milyar para akıttığını biliyor muyduk? Türkiye standartlarına, yaşam koşullarına göre bu fiyat bence çok fazla. Hele hele öğrenciler için. Tabi bu İstanbul. Ankara ve İzmir'de fiyatlar daha pahalı zannedersem. Ne diyelim geçmiş olsun. Allah öğrencilere yardım etsin. Metro hattını kullanan birisi olarak ben de o yardım edilmesi gereken güruhun içindeyim. Hayırlısı...

İç Dünyamıza Seyahat

2010-10-24T00:46:00.000+03:00

Sürekli sorgulayan, arayış içerisinde olan bir yürek asla dizginlenemez bir heyecana sahiptir. Yüreği kaoslar, fırtınalar yaşar. Asla söz dinlemez. Akıllı hareket edemez çünkü akli aşkınlığın dâhi duyguların ötesinde bir gücü yoktur. İnsanı ateşleyen ve harekete geçiren en büyük en güçlü şey duygularıdır. Yani yürek akla galip gelir her fırtınada, boranda. İşte öyle bir zamandır bu... İç Dünyanın sonsuzluğuna doğru ilerleyen bir zaman...

Facebook'ta Dini İnanç Üretmece

2010-09-30T02:44:00.006+03:00

Dini İnanç:
Agnostik Fundamentalist (Muslim)

-oldu mu lan?
+süphanallah! oğlum bu ne ya çorba ettin
-nesi var abi benim inancım bu sapına kadarr
+ulan hem agnostik hem fundamentalist nası oluyorsun akıllı?
-aga dini mücadele vericen, tanrı var mı yok mu kurcalamican
+çabuk şahadet getir lan, çabuk
-ya hacı takma böyle şeyleri biraz seküler ol
+dediklerimi tekrarla lan. eşhedüüen
-haydaa
+laa ilahe illallaaa ve eşşh.. hoo kime diyorum!?
-sigaran varmı hacı?
+bu fundamental şeydi di mi herşeyi dine bağlama felan?
-yok mu?

Bu da related linksi:
Facebook'ta Siyasi Görüş Üretmece:
http://isyangunlugu.blogspot.com/2010/05/facebookta-siyasi-gorus-uretmece.html

çok çirkin bir adam görüyorum sürekli her gün

2010-09-29T18:21:00.002+03:00

şu sıralar reklam filmlerine takmış durumdayım. çok kötü reklamlar ve çok iyi reklamlar görüyorum. bazı reklamlar beni delirtiyor. yüz on sekiz seksenden tutun gaza gelmeyin ipragaza geline kadar. en son zaman gazetesinin reklamını paylaşmıştım. o paylaşımdan sonra bir kaç nitelikli reklam daha izledim, en az onun kadar iyi olan. önümüzdeki günlerde paylaşmak istiyorum biraz reklam falan, kurculayacağım bu konuyu. herneyse konumuza gelelim...

en son bir reklam izledim konut projesi üzerine. reklamcılık adına başarılı mı bilemem ama senaryosundan kurgusuna kadar çok basit ve on yıl öncesinin reklamcılık anlayışıyla yapılmış bir reklamdı. ali ağaoğlu diye bir adam var(mış). bu adam ağaoğlu şirketler grubunun yönetim şeysiymiş. reklam şöyle başlıyor. bu abimiz boş bi arazide. başlıyor konuşmaya. ben şuyum, şirketim şu. bok gibi param var. buraya bina yapacak kadar güçlüyüm. kıyafetlerim çok şık ve esen rüzgara karşı kameraya bakınca çok karizmatik olduğumu düşünüyorum. şu ilerisiye binalar dikeceğim. neden biz türkler lüks içinde yaşamayalım? bundan böyle herkes lüks yaşayacak! (yeminle aynen böyle söylüyor) gelin siz de para bayılın bu binaları beraber yapalım ben de para kazanayım. kendi hetorejen yapımızı kuralım sokaklara ıyk çekelim, sonra utanmadan çıkıp herkes lüks yaşayacak diyelim. tamam, tamam.. siz demeyin ben derim. ama para verin yeter. gerçi benim çok param var, hayvan gibi gücüm var ama yetmiyor sürekli büyümeliyim bu 'piyasada'...

reklam açıkcası benim canımı sıktı. ali bey elit birisi sonuçta. aristokrat ve zengin. reklamda oynatacak birini bulabilirdi. şuraya bina dikicem, buraya havuz yapıcam falan tarzı yaklaşımlar bence çok egoperest ve elitist olmuş. insanlardaki bu tanrı kompleksini anlamak güç. güçlüsün, zenginsin falan filan biliyoruz zaten niye ekrandan bas bas bağırıyorsun, sebebi nedir? senin avamdan daha iyi görgü, yergi bilmen gerekirdi oysa. bu bakış açısı da elitist, jakoben olduğu içün ben de öyle yaklaştım.

Ahan bu da reklamın videosu:
http://www.vidivodo.com/434213/ali-agaoglu-_-reklam

Zaman Gazetesi Yeni Reklamı

2010-09-25T14:55:00.000+03:00

Zaman Gazetesi, bundan önceki yaptığı iki reklamla reklam piyasasına örnek işler çıkarmıştı. İlk olarak 'ötekileştirme ve yaftalamak' üzerine yaptıkları daha sonra 'ön yargılar' üzerine yaptıkları reklamlar gayet başarılıydı. Özellikle "önyargı" reklamı aralarında en iyisi diyebiliriz. Zaman yine çok kalifiyeli nitelikli bir reklam yaptırmış. "Zaman" döngüsü üzerine çok iyi bir görsel ve dilsel anlatım var. Reklam piyasasını aklamış oldu diyebiliriz. Gaza gelmeyin ipragaza gelin, Yüz on sekiz seksen gibi zırvalardan sonra. Gazeteninin içeriğini ait olduğu zümreye olan bakışınızı bi kenara bırakıp tekrar tekrar izleyin derim.

Resident Evil: Afterlife

2010-09-24T03:00:00.001+03:00

Öncelikle Resident Evil hayranı değilseniz, vaktinizi bu eleştiriyi okumak yerine gidip bir kaç kısa film izlemeye harcayabilirsiniz. Milla Jovovich ya da Wentworth Miller izlemekten hoşlanıyorsanız, zombie kafası uçuran eli pompalı tüfek tutan haşin kız kahramanları seviyorsanız, basit senaryo basit aksiyoncuysanız okuyabilirsiniz, keyif alabilirsiniz hatta..

Resident Evil: Afterlife, önceki tüm Residen Evil filmlerinde olduğu gibi basit bir senaryo ve kurgu ile karşımızda yine. Koskoca dünyada tek kaldığını hisseden Alice, insan kanına doymayan, oradan buradan bi anda karşımıza çıkarak bizi sıçratmaya çalışan ağzı ahtapot misali açılan zombiler, makinalı tüfekler, pompalı silahlar ve patlayıcı bombalar. Afterlife'ın özeti nedir diye sorarsanız, budur diye cevap veririm. Burada ne kadar verip veriştirsem de izlemeye gideceğini bildiğim Resident Evil hayranlarına gelince. Resident Evil oyunundan kalma o adventure/macera yanı filmin tamamıyla yokolmuş durumda neredeyse. Alice'in seyahat güncesi bir kamera ile güncelleniyor. Oyunda her an karşımıza çıkan o gizemli defter sadece bir saniyede gözüküyor. Oyunun o gizemli ve puslu ambiansı yerini tamamen zombilerden kaçan, son anda kapanan kapıdan içeri kayarak giren, savrulan baltadan ağır çekimde kafasını anı anına sıyıran aksiyon kahramanının hikayesine bırakmış. Zaten bu kısmen Exicition'da da böyleydi fakat 3. filmde daha fantastik ve oyunun ambiyansına yakın sahneler mevcuttu. Filmde Alice ve klonlarının Umbrella şirketine karşı saldırısıyla başlıyor hikaye. Ardından Alice Alaska'ya doğru seyahat ediyor ve eski bir dost ile karşılaşıyor. (SPOILER) Eski dostuyla birlikte hayatta kalan insanları aramaya devam ederken hikaye Los Angeles'a doğru sürükleniyor. Sonrası devasa bir hapishanede esir kalmış 5-6 kurtarılmayı bekleyen insan ve çevresindeki milyonlarca aç zombinin mücadelesi...

Film genelinde aynı tempoda ilerleyen hareketsiz dar çizgili bir senaryoya sahipti. Aslında 3D ve biraz aksiyon sahnelerinin etkisiyle tutulu kalıyorsunuz filme. Wentmorth Miller'ın tutsak olarak karşımıza çıktığı sahne çok iyi bir ironiydi :) Bu bile biraz keyif kazandırmış oldu seyirciye. Prison Break tarzı bi misyon yüklese de seyirci Miller'a, Miller bu filmde Polat Alemdar'ın Amerikan versiyonuna bürünmüş durumda. Fakat Miller'ın performansı yine görülmeye değer...

Resident Evil ile ilk Playstation'da tanışmış, eski ve sıkı bir takipçisi birisi olarak filmden hep hazetmediğimi söyleyebilirim. Oyunların filmleşmesini oyunu defalarca kez bitiren yönetmenlerin yapması gerektiğine inancım; Silent Hill'den sonra Resident Evil ile de arttı. Extinction daha etkileyiciydi diyebilirim. Ama eğer Resident Evil ile uzaktan yakından bir münasebetiniz olduysa en azından bir görün derim Milla ablamızın hatrına. Ama sakın Paul W.S. Anderson 'dan beklentiniz yüksek olmasın.

Makinalaşmış Sistemlere İnat

2010-09-23T04:20:00.000+03:00

Yalınayak toprağın üstünde gezdim çok, tabiatı içimde hissettim. Sanki içimden birşeyler alıp, içime birşeyler koyan oldu o. Semaya baktım, çok büyüktü. Akıl almaz bir görkemi vardı. Ya etraftaki o sesli sessiz kısırdöngü. Çiçekler, böcekler, su doğa.. Derken bir makina sesi, sistemler, araçlar, fabrikalar, silahlar getirdi aklıma. Sonrasında kan ve kötülük ve karanlık ve vahşet.. Aslında kötü olan bu döngü değildi, Tanrı'ya karşı bizim yarattığımız döngünün kendisiydi kötü olan. "Hayır hayır, sorun modernizm değil, sorun globalizm ya da kapitalizm de değil. Sorun sistemleşmenin kendisi." diye bir ses inlerken beynimde durdum ve fısıldayarak kendime şunları söyledim: İnsanı yönetmek insana mı kaldı? Bir düşünce aldı beynimi: "Bir yönetim olmak zorunda mı?" Evet zorunda dedi başka bir ses... O zaman makinalaşmış sistemlere isyan da olmak zorunda dedim. Biz tabiatın çocuklarıyız dostum, topraktan geldik toprağa gideriz. Bizi bandrolleme, fişleme, ayrıştırma! Bizi köleleştirme, sömürme, hem işgalci hem fatih yapma. Bize gelmez be koçum. Sevmiyoruz anladın mı. Sizinle aynı sokaklarda yürüyoruz ama sizin gibi değiliz. Farklıyız ne bileyim işte! Cadde'de de yürürüz, taşranın arka sokaklarında da. Ama her yerde yalnız kalanlarız biz. Dünyayı sevmiyoruz evet, bize gelmiyor. Bize yetmiyor Dünya.. Ama her birimiz, yüreklerimizde 'koskocaman' bir dünya taşıyoruz...

Konuşmalarınızın Tümü Anlamsız ve Boş

2010-09-21T03:22:00.003+03:00

Güneş doğuyor ve gökyüzünde aydınlığın sancısı hissediliyor. Martı sesleri sanki bir sevinç çığlığı gibi ardından tüm gökyüzüne egemen olan sonsuz bir aydınlık getiriyor...

Ve Güneş yine batıyor. Tüm imkanları, umutları, sevinçleri sanki bitirircesine usulca ayrılıyor. Gökyüzü karanlığa bürünüyor. Gece yarısı garip tuhaf düşünceler. Gizem hakim oluyor heryere..

Ve yine Güneş doğuyor ve batıyor. Onlarca kuş, böcek ve tatlı hayvanlar ötüp duruyor. Milyonlarca insan konuşuyor, konuşuyor, konuşuyorrr... Değişen şey sadece takvimlerin kendisi. Konuşmalarınızın Tümü Anlamsız ve Boş. Bu kısırdöngünü çözümleyebilecek bir söz yok mu? Güneşi değil Kaos'u doğuracak!

the cranberries - dying in the sun
http://fizy.com/#s/1lvjdg

Ülkeme Dair

2010-09-20T03:34:00.000+03:00

Cranberries dinliyorum. Çok uzun süreler önce "Zombie" şarkısıyla tanımıştım kendisini. Havasız, ter kokan, sigara dumanının plastik bilgisayar monitörlerinin kokusuyla karıştığı internet cafelerde çok çalardı bir aralar. İlk internet cafelerde.. İnternet cafeler 88-92 nesli arası için Türkiye'de modernizmin bir geçiş alanı gibidir. Sosyoekonomik bir yeniliktir cafeler. Şimdi kapkaranlık bir odada dizimin üstünde wireless bağlantısıyla bloga bişeyler karalayabilirken o zamanları anlatmak hiç heyecan verici değil. Sadece güzel, hatırlanınca tebessüm ettiren şeyler. Modernizm doymak bilmeyen bir yenilik açlığı getirdi benliklerimize. Ne kadar yersek yiyelim hep açız yeniliğe artık. Sürekli birşeyler tüketelim istiyoruz, yeni varolmayan şeyler öğrenelim diyoruz. Tüketim, tüketim, tüketim... Ya Türkiye? İletişim çağında bu modernite algısının tam olarak neresinde kalıyor? Referandumu daha yeni atlattık malum. Değişime direnen %40'lık muhafazakarların da içten içe değişim istediğini anlayarak anlattık. Ne değişti güzel yurdumda ya da ne değişecek? Gece yarısı groveshark'tan bi parça dinleyebilebilecek miyim, youtube'dan video izleyebilecek miyim mesela? Bazen nerede yaşıyoruz yahu sorusunu sormaktan alamıyorum kendimi. Neden değişime bu kadar açken hala değişme direnen muhafazakar bir yanımız var. Toplumsal evrimimizi bekleyerek ölmek hayali korkutuyor beni.. En basitinden batı olalım biraz, olmaz mı? Biraz özgürlük -sahte olduğu iddia edilse de- bize iyi gelir güzelim.

Aktif Fikir Mücadelesi

2010-09-17T03:11:00.002+03:00

Âvam; popüler bir top modelin "vücudunuzun en sevmediğiniz yeri neresi?" sorusuna vereceği cevabı merak ede dursun; Dertliler yâni bu lümpenleri de kapsayan insanlığın tümünü seven ve onlar için birşeyler yapmak isteyen erdemliler de bunlara tahammül ede dursun; coğrafyamız ve kâinatımız sömürü ve işgaller ile yaşamaya... devam edecektir. İnsanlığı ve insanı düşünüyorsan; akledemeyen, yüreği mühürlü, monotonize, sabit fikirli, ılımlı muhâfazakar ve apolitik kitlelere karşı nefes aldığın her saniye içinde fikren savaş! Yoksa düzenin içindeki ayrılıkçı tavrın, yüreğin ve aklını da ebedî ayrılıklara sürükler...

İyi Bayramlar

2010-09-11T01:14:00.001+03:00

Bayramınızı geleneğin tam içinden, kısa mesaj formatıyla kutlar, bir sonraki bayramımızı adil, eşit, barışın egemen olduğu sınıfsız bir Dünyada kutlamanızı temenni ederim. Aha bu da kısa mesaj:

Bir isyan haykırışı savur göklere, gelecek zamanlara umutlar getirsin, öyle içten öyle âsi, zalimlerin yüreğini titretsin. İyi bayramlar! =)

Bayramın hatrına, şu çoşku ve mutluluk içinde; arkada bıraktığımız koskoca 30 günlük Ramazanda idrak etmemiz gereken, Dinin kendisini ortaya koyan şeyi anlayarak Bayramımızı 'Kutlu' kılalım.

"Komşusu açken tok yatan bizden değildir!"
Hz. Muhammed

Türkiye'de HD TV izleyebilmek

2010-09-08T15:21:00.000+03:00

Televizyon kültürünü pek sevmem. Ama artık hayatımızın bir parçası olduğunu inkar edemeyiz. Neredeyse benimle yaşıt büyük ve hantal bir televizyonumuz vardı. Çok fazla arıza vermeye başladı ve artık yeni birşeyler almak gerekliliğini anladık. Aynı zamanda çağdaş ve modernist bir ailem var. Onlar da çok istiyor. Büyük medya marketlere girdiğimde hep Beyonce & Shakira ikilisinin videolarının oynadığı o muhteşem görüntülü HD ve LED televizyonlardan istemiştim hep. 2 senedir de yatağımın altında uyuyan Playstationı kullanabilirim artık dedim. Nihayetinde mâkul bir fiyata Samsung HD TV aldık. Herneyse 3 gün teknik servisi bekleyip, kurulumu yapıldıktan sonra o Shakira & Beyonce performansını alamadığımı söyledim. Teknik Servis uzmanı başladı anlatmaya. Scart girişini gold takın bunun için 50 liraya kart satıyoruz, Digitürk receiverınızı hd ile değiştirin Digitürk de bunun için 40 lira alıyor, ek olarak ayda 8 lira fazla alıyor hepsini kabul ettim hd izlemek istiyorum dedim Digitürkün bana sunduğu kanal sayısı 3 ya da 4.. Sadece bir tanesi yerli kanal o da Lig TV...

Her konuşmanda politika yapma, siyasete bulaşma diyen arkadaşlarım var. Ama söylemeden edemicem. Ulan elin gavuru (ötekileştirme yapıyorum lan var mı) elli tane hd kanalı neredeyse karasal yayından izliyorken biz niye 2 tane hd kanal izlicez diye hayvan gibi para ödüyoruz? Niye olucak. Bu ülkenin tek derdi tasası irtica, türban, şeriat, rejim karşıtı oluşumlar, aptal saptal şeyler. Bunlarla uğraşana kadar biraz medeniyete ayak uydursaydınız National Geo. Wild kanalındaki maymunları daha net görebilmek için hayvan gibi para vermeyecektim öğrenci başıma. Bok kafalı hasta ruhlular başka da bişey demiyorum...

Bir Sene Geçmiş Yahu!

2010-09-06T01:22:00.003+03:00

Geçen senenin Eylül ayında tutmaya başladığım İsyan Günlüğü geçtiğimiz 4 Eylül 2010 günü itibariyle tam bir seneyi geride bırakmış..

Daha önce farklı hizmetlerden blog tutuyordum fakat Blogger ile tanıştıktan sonra trende uymamız lazım diyerek bloggerda tutmaya başladım. :) İsyan Günlüğü hep hayatımda kaçtığım uzaklaştığım bir yer oldu. Kainattan daha doğrusu reel dünyadan uzaklaşıp yüreğime seyahat ettiğim bir yer. İçimdeki dünyayı karaladım buralara bazen, bazen fanatikçe şeyler karaladım bazen yaşadıklarımı. Ne desem bilmiyorum heyecanlandım ve aptalca bir tebessüm sardı yüzümü. Anladım ki yazmak hayatımda hep varolacak hatta hep ön planda olacak. Şu zamana kadar yazdıklarımı okuyan, saçmaladığım zaman katlanan, yorumlarıyla zaman zaman bloga renk katan tüm takipçilerime teşekkür ederim.

1. Senesi olduğu için Blog'da bir takım değişiklikler yapayım diyorum.. Hem yenilik iyidir. Sevgi ve esenlik dolu kalın, yazarak var olun. Söz uçar yazı kalır...

Blogun ilk yazılarından birini paylaşayım:

It doesn't matter. He believes in you.

Yazmak için yazıyorum

2010-09-04T01:06:00.002+03:00

Öyledir bu ülkede. Adam kahvehanede oturup futbol konuşacak diye istemeye istemeye premier lig izler. "Abi West-Ham puan alamadı yaa, Berbatov çok deli başladı sezona di mi, izlediniz mi maçı? Ohaa! İzlemediniz mi? Süperdi olum!..." muhabbetleri delirtir adamı. İzlemek için izlerler. Bu taşra lümpenliği. Bunun bir de elit-entel kanadı var. Starbuckslar ve menşei coffee shoplarda, cihangirin ara sokaklarında ve bilimum entellektuellerin içine toplanıp ihtiraslarını giderdiği cafelerde birkaç kelam edebilmek için hayvan gibi okuyanlar vardır. Okumak için okuyanlar. "Hermetik Felsefeyi bi yana bırakalım, Kafka'nın şato imgelemesi hakkında ne düşünüyorsunuz?" muhabbetleri de ayrı bir hasta eder.

Ben de bugün ülkenin absürd örflerinden birine ayak uydurup yazmak için yazayım dedim. Yazcak, anlatcak çok şey var ama aklıma şimdi bişi gelmiyor. Haa! Durun durun aklıma gelmişken söyliyim: bu referandum muhabbeti sıktı be abi! 13 Eylül gelsin artık anasını satiyim. Vallahi bıktık yah. Bunaldım duvarlar üstüme üstüme geliyor. Bitti nokta.

fırtınalara andiçer yüreklerimiz

2010-08-25T01:14:00.000+03:00

korkma dünyalı biz dostuz!

Bizler sınırları, çizgileri, kuralları tanımayanlarız…
İnandığınız, tutkuyla bağlandığınız,
Uğruna canınız pahasına bağlandığınız
Hatta taptıklarınız dahi
Meşru değil bizde…
Kumdan kaleler gibiler..
Kaleler belki ama kumdan yapıtlar hepsi âsi gözlerimizde.
Ve bizler;
Su damlasıyız birer,
O kadar aciz ve yalnızız ki,
şu koskoca okyanusta.
Ama bir başkaldırmaya bakar işimiz,
Olur da birgün kızarsak,
Bir “İSYAN” dalgası oluruz,
Fırtınalara andiçer yüreklerimiz
Kumdan kalelerinizi başınıza yıkmak için,
Öfkeli bir okyanusun,
Susturulamayan,
Durdurulamayan,
Zaptedilemeyen
Öfkesi oluruz!
Korkma Dünyalı,
Biz dostuz!

samedk.

i gonna destroy dreams

2010-08-24T14:50:00.002+03:00

dışarıda mütevazi bir lokantada tevazuyla iftarını açan bir çift gördüm. kız çocukları vardı. çok tatlıydı. tombiş yanakları ve kıvırcık saçları vardı lüle lüle. hem öyle pek yaramaz da değildi. imrenircesine baktım ve hayaller kurdum. o kadar tatlı bir kızım olacak mıydı birgün... saatler sonra kana bulandı flashforward hayallerim. bu kadar boktur hayat işte. bir saat önce size dünyanın en tatlı şeyini vâdeder, kıvırcık saçlı tombiş yanaklı bir cadıyı, bir saat sonra da onu acımasızca gözlerinizin, beyninizin içinde öldürür, öldürür, öldürür...

Inception Neydi, Ne Değildi?

2010-08-19T12:57:00.003+03:00

Sinemanın özüyle tanıştığımdan itibaren hep pop corn ve ice tea ile beraber birşeyler anlatan filmler izlemeyi arzulamıştım. Aslında sinemada olmasa da evimde bilgisayar monitörü karşısında Dark Knight ile pek ala gerçekleşti diyebilirim bu olay. Hikayeye bağlanıp üstünüze dökülen cipsleri, patlamış mısırı umursamadan izlediğiniz filmler de bazen birşeyler anlatabiliyormuş dedim. Tek üzüntüm, Dark Knight'ı sinemada görememek ve Nolan ile geç tanışmak...

Inception hakkında uzun uzadıya birşeyler karalamak istemiyorum. Keza heryer Inception eleştirisi ile dolu. Hikayeyi yani metini okuyabildin mi diye sorarsanız "kendime göre evet" diye cevaplarım. Inception oldukça relatif bir okuma açıklığına sahip. Bu türü seven birisiyim, Lindelof-Abrams-Cuse üçlüsünün Lost'unun etkisini hala taşıyan birisi olarak bunu açıkça söyleyebilirim. Defalarca kez izlenmesi gerek belki de. Nolan'ın Dark Knight'tan sonra Inception ile birlikte sinemada iyi bir yol çizdiğini düşünüyorum. Ayrıca bişey anlatayım derdiyle seyirciyi boğan, sıkan, filmi izlerken uyumayayım diye yüz kere yüzünü yıkatan filmlere de bir nevi örnek olabilir. Inception buydu benim için. Popüler Kültüre yeni bir yön verebilecek kadar da önemlidir aynı zamanda. Ne değildi derseniz, belki hasılat rekoru kırarken, çok farklı şeyler izleme ümidiyle sinemaya gelenler için birçok şey değildi diyebilirim. Ama "hiçbirşey anladım yaa?!" diyenlerin bile keyif aldığına eminim...

bir dizi popüler insan - expendables

2010-08-17T02:58:00.006+03:00

ekşın filmlerini, vurduyu kırdıyı oldum olası sevmem. rambo'yu veya rocky'i de pek tutmam. bruce lee gördüm mü kanal değişirim. terminatörün sadece ikincisini izlemişliğim vardır. jet li'nin hızlı yakın dövüş hareketleri beni çok cezbetmez ama soğukkanlılığına hayranım. ha bi de jason statham'ın bi' kaç silahlı adamdan kaçarken hızla giden arabaların üstünden atlaması, ağzında sigara izmariti tutuşu heyecan veridir benim için ama filmlerini öyle deli gibi falan beklemiyorum, hatta hiç beklemiyorum. steve Austin'i gördüğüm an cinsel hayatını merak ederim hep, acaba mutlu mudur diye? dolph lundgren bana hep ufaklığımdan bu yana uyuz olduğum insan tiplerini hatırlatır. çok piç bir tipi var adamın eline silah değil ilaçlı gazozun daha çok yakışacağına dair bahse girerim, bu tanımın içine eric robertsi de sokabiliriz. her ne kadar biraz yakışıklı ve aristokrat tipli olsa da gıcığım abi herife!

expendables (cehennem meleği) filmi benim için çok da önemli olmayan ama holywood sineması için epey önemli olan birçok insanı biraraya getirebilmiş bir stallone yapımı. filmde kategoriksel seçim yapmam ama, tipik ikinci dünya savaşı filmleri, darbe yapan generali ve askerlerini öldürme filmleri, vietnam konulu filmler falan hiç dikkatimi çekmemiştir. bu da dikkatimi çekmeyen öykü döngüsüne sahip filmlerden biriydi. ama şaşırtıcı derecede zevk aldım filmden. popüler kültüre olan mesafeli duruş, acaba insanı birçok konuda önyargılı mı yapıyor diye düşünmeye başladım. filmde çok sağlam sahneler var, önemli kurgulara sahip. birşey anlatıyor mu derseniz, elbette anlatıyor; her film birşeyler anlatır az çok. ama senaryosu pek etkileyici değil. beni etkileyen şeyler iskelenin üstüne yapılan hava saldırısı sahnesi ve pompalı tüfekle üç düzine insanın bedenini paramparça eden adamın sahnesiydi. sanırım hep de bu tür şeylerden keyif alıcam bu tür filmlerde. o değilde, stallone, arnold schwarzenegger ve bruce willis'in kilisedeki sahnesi çok sıcaktı. mini holywood mangal muhabbeti... sıcak, e ortam da sıcak..

eğer popüler yapıtlardan uzaksanız, vurduya kırdıya yanaşmam diyorsanız, bu filme bir şans verin. bunca insanı toplamışlar ayıptır. biraz pompalı tüfek sesi, 2 metre boyunda askılı giyen iri vücutlu erkeklerin böğürmesi ve kan görmek istiyorsanız, bu filmi izleyin derim; en azından şans verin.. expendables benim puanım sana 8 kanka...

Ramazan İyiliğin Kötülüğe Karşı Direnişidir

2010-08-11T16:22:00.006+03:00

İnsanın Kainata, Kainatın da insana ihtiyaç duyduğu aşikardır. İnsanoğlu Kainatın tüm nimetleri ile ihtiyaç ve ihtiraslarını giderir. Ramazan bu ihtiyaç ve ihtiraslardan insanı soyutlayan manevi bir ihtiyaç bütünüdür aslında. Sadece yemeden içmeden kesilmek değil, insanoğlunun ihtiyaç duyduğu tüm beşeri şeylerden uzak durmaktır. Ramazan Kuran'ın indiği ayda /iyiliğin ve kötülüğün ayrılmasının deklare edildiği bu ayda, vahye kuşanmaktır, vahyi anlamaktır...

Oruç ise, ruhu tedavi etmektir. Kötülüklerden, yüreğin tüm etrafını saran puslu ve buğulu düşüncelerden kalbi söküp atmaktır. İnsanın iyiliğe sarılıp, kötülüğe ve kötülüklere karşı ruhani direnişidir. Kendisi ile başbaşa kalmasıdır insanın oruç. Yüreğinin kirli yanlarıyla yüzleşmesidir. Yüzleşmektir bir nevi.. Kainatı ve insanın yüreğindeki sonsuz evreni sorgulamaktır. İyilikleri ve kötülükleri ayıran son kutsal kitap Kuran'ın indiği bu ayda vahyi merkez edinip, Kuran'ın iyiyi ve kötüyü ayırdığı gibi, her insanın da iyiyi ve kötüyü ayırması gerekir...

Ömrü Ramazan Olanın Ölümden Sonraki Ebedi Hayatı Bayram Olur...
Özü sevginin kaynağı, Merhameti sonsuz Rab adına: "Ramazanın Kutlu Olsun!"

Çok Tatlı Yahu

2010-08-08T23:54:00.002+03:00

Bugün ikindi vakti cihangir yakınlarında objektiflere poz veren küçük, uslu, tatlı ve bir o kadar konuşkan bir cici kız.. Abi o elinizdeki fotoğraf makinası mııı, sorusundan sonra objektiflere gülümsüyor. Allah annesine babasına bağışlasın :)

Yorum Sistemi

2010-08-05T19:02:00.002+03:00

Değerli bir okurun bildirmesi üzerine blogun yorum sisteminde sorun olduğunu farkettim. Doğrulama sistemini ve Google üyelik zorunluğunu da kaldırdım aynı zamanda. Bundan böyle herkes blogdaki yazılara yorum yapabilecek.

Salonda Uyumak #2

2010-08-05T02:33:00.003+03:00

Bundan yaklaşık 7-8 ay önce bir yazı yazmışım. Salonda uyumak ile ilgili. Yine bir yaz zamanı ve yine salonda başlayan uykuluk yolculuğu...

Bu sefer nedeni ne bilmiyorum. Ama hayattan çok bunaldım ve radikal yenilikler arzuluyorum. Sıcakların bunalltığı bedenim, insanların bunalttığı ruhum çok daralıyor artık. Hem bedenen hem de ruhen hiç sağlıklı değilim. Kendimi çok büyük bir kaosun ortasında kalmış gibi hissediyorum. Bununla beraber iç dünyamda koskocaman bir kaos var. Hayat oldukça sıkıcı ve monoton. Biraz tutku ve fanatizm lazım, heyecan lazım. Ölüm gibi mesela...

çok fazla sıcak nem ve kaos var

2010-08-03T03:30:00.004+03:00

Hayatta 'düzenli' yaşamak gerek. Mutlu olmak için en azından. Kurallar ve sistemler bütünüdür hayat. Hayatın dayattığı tüm kurallara direnmek mümkün değildir. Ne kadar boşlasanız aslında çarkın üstünde, tam üstünde durduğunuzun farkına varacaksınız. Allahın cezası uykusuzluk olmasaydı ya da gece dörtte beşte gelen uyku problemi olmasaydı bu gereksiz yazı da olmayacaktı. Kuralları boşlandın mı toparlayamıyorsun dostum konunun özü bu. Ne yalan söyliyim bok bok cümleler kuruyorum bilmediğim sebeplerden. Gece 12de uyuyup 7de hayata başlamayı çok isterdim. Tıpkı pazartesi sendromu olan işçiler gibi. Ama beceremiyorum napıyım? Yedide uyuyup öğle 12de kalkıyorum, tersten okumak bu olsa gerek hayatı. Neden yazdım bu yazıyı? Yazmak için... Canım çok sıkkın fenalardayım, gerizekalı vantilatör soğuk üflemiyorsun ve hava çok sıcak ve benim gözlerim artık zorla kapanmalı, uyumalıyım ve!..

Bebek Katili İsrail (!)

2010-07-25T22:08:00.003+03:00

şuradan esinlendim: http://friendfeed.com/ucanbalik/e2577d84/fasist-israil-devleti-cocuklar-oldurmeye

Siz Buralı Değilsiniz Demektir...

2010-07-18T23:50:00.004+03:00

Her beden kendi içinde, kendisinin zaptedemediği ve asla zapdemeyeceği kadar büyük bir ruh taşır. En az yaratılmış herşey kadar ve bu herşeyi kapsayan sonsuz kainat kadar sonsuz ve büyük bir ruh... Ruh ve beden birbiriyle bağlıdır ama birbirinden ayrılabilir. Her ne kadar ellerinizle bir yere sımsıkı tutunmuşsanız, ayaklarınızı toprağı ezecek kadar sert yere koymuşsanız da, ruhunuz çok uzaklarda özgürce dolaşabilir...

Kimsenin sizi anlamadığını, anlayamadığını, herkesin sizden farklı konuştuğunu, farklı davrandığını hissediyorsanız o yer size ait değildir. Siz oralı değilsiniz demektir. Eğer çok gezip de nereli olduğunuzu bulamadıysanız tüm kainat size göre değil demektir. Beyazı seviyorsanız, beyazı beyaz olduğu için seviyorsanız aslında siz, sizsiniz demektir. Siyahtan farklı olduğu için değil, sadece beyaz olduğu için seviyorsanız... Renklerin her birini kendisi olduğu için seviyorsanız siz kendinizsinizdir. Gökdelenlerin altından metro ile seyahat ederken gözlerinizi kapattığınızda o kirli, yeraltı kokusundan ve sesinden uzaklaşıp; Yeni Zelanda'nın en yüksek dağında ellerinizi açıp rüzgarın saçlarınızı şiddetle oynattığını hissediyorsanız siz, sizsiniz demektir. Oralı değil, buralı da değilsinizdir.

Hiç kimse siz olamaz ve siz hiç kimse olamazsınız. Kalbinizde taşıdığınız kainatın Rabbi sizsiniz. Rabbiniz bir olsa da bir çoğuyla farklı kainatların yaradanısınız siz. Her biriniz farklısınız, ve sizler onlar, onlar da sizler olamaz. Çünkü ruhunuzu ve bedeninizi yaratan, arasında bağı kuran tek Rab böyle istedi. Siz hep siz kalın... Kalbinizde hep bir kainat var edin herkesinkinden farklı, herkesinkinden büyük olsun isteyerek...

Hayat varolabilme mücadelesidir

2010-06-28T04:48:00.006+03:00

F. Farjad: http://fizy.com/#s/18unfx

Karanlık bulutların egemen olduğu göklerde rengarenk uçurtmalar uçurmak, savaş uçaklarına karşın kağıttan uçaklar yapıp yükseklere yollamak çocuk dolu umutlarla... Karıncalarla arkadaş olabilmek, olabilip toprağa hükmedebilmenin hayalini kurmaktır hayat. Pedallı bisikletlerle şehirlerden şehirlere sevgi ve dostluk taşımaktır. Seyahat etmek... Kimi zaman bir yel değirmeninin en tepesine, kimi zaman yüreğinin en derinlerine seyahat etmek. Bir kelebek ile konuşmaktır hayat, konuşup da bir zindanın bir karış penceresinden bir dosta haber ulaştırmaktır, umut olmak... Keman sesine kendini bırakmaktır bazen, salıvermektir hayat. Boşluğa bırakmaktır kendini. Sahil kenarlarında ellerini açıp balıklardan oluşan orkestraya şeflik yapmaktır, balıklarla dost olmaktır hayat. Sevmektir hayat, aşık olmaktır. Umarsızca kaptırmaktır kendini sonunu bilmediğin sevdalara kendini, peşinden sürüklenip gitmektir bilmediğin bir yerlere... İsyan etmektir, karşı durmaktır. Tavır koymaktır, kırgın olmaktır hayat.. Kırılmaktır herşeye, dudak bükmektir. İnadına teslim olmamaktır.. Yıkılmış kentlerin ortasında gülümseyebilmektir, uçurum kenarlarında tebessüm ederek ölümle alay etmektir... Hayat, kendi kendine konuşmaktır, kendini dinlemek. Soru sormaktır kimi zaman, anlamsızca, sorgulayarak. Issız bir sokaktan ıslık çalarak yürüyebilmektir hayat. Hayat, varolabilme mücadelesidir; varolduğunu gösterebilmektir hayat.

Yırtılır Uçurtmalar ...

2010-06-25T03:10:00.003+03:00

Kazım Koyuncu
1971-∞

"Bu arada; hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık
saatlerine, ara sıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, eski
günlere, neler olacağını bilmesek de geleceğe, kötülüklerle dolu olsa bile
tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara,
Donkişotlar 'a, ateş hırsızlarına, Ernesto "Çe" Guevara'ya,
yollara-yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece düşleyebildiğimiz
olamamazlıklara, üşürken ısınmalara, her şeyden sıcak annelere, babalara ve
tadını bütün bunlardan alan şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz. Kötü
şeyler gördük. Savaşlar, katliamlar, ölen-öldürülen çocuklar gördük. Kendi
dilini, kendi kültürünü, kendisini kaybeden insanlar, topluluklar gördük. Yanan
köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük. Yoksul insanlar, ağlayan anneler,
babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük. Biz
de öldük. Ama her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik. Teşekkürler
dünya."

Şimdi İsyan Edebilir Miyiz?

2010-06-24T01:29:00.002+03:00

Liberals: Can We Riot Now?

"Sistemden Başka İlah Yoktur"

2010-06-16T23:41:00.010+03:00

İnsan nedir sorusuna hakikat anlamında cevap bulamayan biz insanoğlu, hayat kavramına milyon farklı tanım getirebiliriz. Hayatın bu denli göreceli olmasının sebebi, insan aklının farklı düşünmesidir. Şartlar, durumlar, gelenekler, kültürler düşünce içinde farklılık doğuran etkenler olsa dahi bunlar tümüyle düşünsel bazda farklılıkları belirlemez. İnsanın yorumu ve şahsi bakışı da vardır. Bunu belirleyen bilişsel altyapı, hayat deneyimlerinin dışında hisler, duygular, fıtrat gibi manevi/soyut gerekçeler devreye girer. Tabi ki bu tamamen öznel bir yaklaşımdır. Kendi neznimde böyle düşünüyorum fakat genelin böyle olduğunu iddia ediyorum.

Din, insan için bir hayat rehberidir. İnsanın yaşam klavuzudur. Din, insanın tüm hayatında belirleyici konumda olabilir. Tüm hayatını şekillendiren totaliter, hükümkar bir konumda da olabilir. Fakat Din, tüm insanlık ailesi için olmazsa olmaz bir kaide değildir. Tevhid Şiarı münezzeh olmak üzere Dini olmayan bir insan, hayatta insanlığa karşı sorumluluk bilincini idrak ederek söylevsel ve eylemsel bazda mücadele edebilir. Zira insanlığa karşı olan sorumluluk ile Yaradana karşı olan sorumluluk arasında tek bir Yaradanın varlığını kabul edip ona düzenli olarak tapınmak dışında bir farklılık yoktur. Hayat probleminin çözülmesinde, kollektivist bir yaklaşım ile eylemsel hareket etme bilinci insanlığı ortak bir dayanışmaya götürür. İnsanlık böylece ittihadını sağlamış ve hayatın bir mücadele/imtihan olduğu şuurunda hareket eden vicdan sahipleri, insanlığın asli özü olan "insanlık" sezisinin ortak sesi olmuş olur. İnsanlık sezisinin özünde aykırı bulduğu, insanlık düşmanı olan zulüm, kötülük, savaş, sömürge, kölelik, ayrıştırmacılık, ötekileştirme gibi etkenler karşısında insanların beraber mücadele etmesi gerekir...

Velhasıl, Tevhid aslen sadece bu yolda ilerleyen vicdan ve erdem sahipli insanları din sahibi/dine inanmayan insanlar olarak ayıran bir alt/üst kimlik meselesi değildir. Tevhid sadece ve sadece İbrahim'in sorgu süreci sonrasında tek bir İlahı bulma sürecinin sonucunda ortaya çıkan Tektanrıcılık düşünü de değildir. Tevhid, içinde barındırmış olduğu "La" kelimesiyle özetler kendini. La, (Yoktur/Hayır) yeryüzünde varolan tüm otoriteleri, tüm sistemleri reddetmektir. Tüm sistem ve otoritelere karşı durmaktır. İndüvalist bir duruş olarak başlayan Tevhid akidesi, sonrasında kollektivist bir toplumsal şuur halini alır. Tüm otoriteleri ve sistemlerin reddiyesi olarak, insanlığı "bir" olmaya davet eder. İnsanlığın özünde bir olduğunu, tüm kainat içinde geçerli tek sistemin doğa yani beşeri olmayan Tanrı yaratımı sistem olduğunu hatırlatır. Bu noktada tek bir sistemin (beşeri olmayan) olduğu gibi tek bir Tanrının varlığının da son aşamada kabulüdür...

Günümüzde Tevhid algısının da relatif (göreceli) olduğunu söyleyebiliriz. Fakat özünde tek bir manada anlaşılması gereken bir şiardır. Allahtan başka ilah yoktur çevirisi, son derece subjektif ve öznel bir çevirimdir. Allahtan başka hüküm koyucu, otorite, sistem üreticisi, sistem yöneticisi, cezalandırıcı, mükafatlandırıcı ve tapılan kurum/oluşum yoktur ve olmamalıdır. Bu anlayış, her iman eden kişinin özünde sahip olması gereken teolojik bir doktrindir, vahyi bir doktrindir..

Günümüzde ulus devlet çizgisi altında yüzlerce sorun, sıkıntı yaşanmakta. En basitinden kürt meselesinde ayrı düşen milyonlarca insanın tüm toplumsal olayları İkra etmekte (okumada) olan farklılıklarının sebebinin bir kısmı da yanlış inanç inşasıdır. Anadilini konuşamayan, anadilinde eğitim göremeyen, yıllarca zulüm görmüş bir halkın; başkaldırma insiyatifi veyahut kendilerini de içinde barındıran bir sisteme karşı durmaları en doğal, tabi ve insani haklarıdır. Sistemler (devletler) insan için ise, milyonlarca insanı mazlum eden sistem ne içindir? Ona sistem kurma yetisini her kim veriyorsa, insana da başkaldırma yetisini veren her neyse kabul edilmelidir... Geçtiğimiz haftalarda şahsen katılmış olduğum bir üniversitenin mezuniyet töreninde başörtülü öğrencilerin; mezuniyet töreninde sahneye çıkıp, diplomasını aldıktan sonra diğer tüm arkadaşlarıyla kep atabilmesinin vizesi; başını açmak ya da peruk takmaktı. Buna direnen sadece bir kaç kişi, sadece diplomasını aldığı kısmına katılabildi törenin. Oysa onlarca başörtülü bayan, sistemin biçtiği bu törene boyun eğmiş ve dediğini yapmıştı. Ne derseler o mantığı.

O zaman tekrar Tevhide dönelim isterseniz. "%99 'u müslüman olan bir toplum" söylevinden pek hoşlanmasam dahi, böyle bir toplum içinde yaşadığımızı varsayalım. Nasıl olur da anadan babadan doğma bir kürde "Türkçe konuşacaksın ulan!" , anadan, annaneden, nesillerden ve kendi tercihinden, duygu, hissiyat ve inancından başına örttüğü örtüyü "Çıkaracaksın kardeşim!" diyen Sisteme boyun eğilir? Oysa hepimiz ahidleşmemiş miydik, hani şu İslama giriş vizesi zırvalığı olarak ortaya atılan "La ilahe illallah" sözünde. Öyle miydi? Hani Allahtan başka ilah yoktu? Hani Allahtan başka boyun eğecek, itaat edilecek hiçbir kişi/kurum ya da otorite yoktu. Allahtan başka tapınılacak ilah yoktu? La ilahe illallah demek, beni yargılayacak tek mahkeme, mahkeme-i kübra demektir. Tabi ki tamamıyla anarşizan bakmak yanlıştır. Elbette ki parlementolar kurulur, mahkemeler kurulu, meclisler kurulur ama hepsinin gayesi "insan için" olmalıdır.

Benim başımdaki örtüyle üniversitede eğitim almamamı sağlayan sebep nedir? Devletin üniversitesi değil mi? Peki bu Devlet denilen sistem, o başörtülü kızların annesinin, babasının ödediği vergilerle açmıyor mu okulu? "Benim paramla okul açıyorsun, kızımı içine sokmuyorsun." diyemeyen herkes Sistemi kendi tanrısı edinmiş, ona tapıyor demektir.

.. Böylece şirk dini, din adına şunu yapmak ister: Halk, olup bitenin, toplumsal durumun zorunlu olduğuna, bunun ilahi irade gereği olduğuna inanmalıdır. Bu yazgıdır, takdirdir!... (Dine Karşı Din, Ali Şeriati)

...Şirk dini, varlığını tarite iki biçimde sürdürdü. Bir şekli, söylediğimiz gibi, statükoya gerekçe bulmak ve onu meşrulaştırmaktır, görevi budur. Statükoya gerekçe düzmek ne demektir? Tarih boyunca insan toplumlarının soylu-soysuz, efendi-köle, zengin-yoksul, hakim-mahkum, zümreler, ayrılacıklı ve üstün sınıflar, ötekilerden üstün ve hakim milletler gibi bölünmelere uğramıştır... (Dine Karşı Din, Ali Şeriati)

Dr. Şeriati'nin Şirk Dini dediği dinden kastı, mevcut Tağuti sistemdir. Yeryüzünde dini deklare ve tebliğ eden tüm elçiler(peygamberler) hali hazırda bulunan statüko yanlısı dine karşı savaşmıştır. Şuanda "Müslüman" kisvesi altında sisteme boyun eğen herkes de Şeriati'nin net ve sert tabiri ile Şirk Dinini kabul etmiş ve şirk yanlısı olanlardır...

Yani toplumsal bir sorun örneği ile dahi insanın özünde ve toplumun tümünde olması gereken Tevhid şuurunun nası oluşması gerektiğine misal vermiş olabiliriz. Tevhid Dinine inanan herkes, Allahtan başka kimseye boyun eğmez. O'ndan başka hiçbir otoriteyi, hüküm koyucuyu, sistemi kabul etmez. Aksi taktirde şöyle demelidir: "Şehadet ederim ki sistemden başka ilah yoktur ve statükocular onun kulu ve elçisidir..."

Anlamlara Yolculuk

2010-06-14T01:34:00.010+03:00

Bir karıncanın doğadaki hiyerarşisini, gayesini ve dönüşümünü tam olarak idrak edemeyen insan, insanın kainattaki yerini asla anlayamaz. (Kaos Teorisi)

Kelebeklerin güzelliği, kuşların kanat çırpışı, şelalelerin asaleti, çekirge sesleri, güneşin kavurucu sıcaklığı, karın dokunsan ereyecek o tatlı duruşu, dökülen yapraklar, yağmur sesi, gök gürlemesi, uğur böceğinin herşeye olan sonsuz güveni ve güçsüzlüğü, keman sesi, kahve kokusu, toprak kokusu, çamurun kıvamı, kumun teni hoş eden sıcaklığı, gayda, ney ve daha nice hayatın ahenki ve güzellikleri. Hepsinin ortak bir çağrısı var. Hepsi insanlığı aşka ve isyana davet ediyor. Hepsi düzene uyup düzene isyana teşvik ediyor...

Bir yaratıcı var mı yok mu sorusunun asli cevabı arının çiçekleri döllemesindeki o insan aklının sınırlarının almadığı döngüde gizli. Tüm bu döngünün başka şekilde ya da başka bir irade tarafından meydana gelmiş olabilmesi ihtimali var mı? Eğer varsa dahi: doğa, kainatın tüm nesneleri, yaratıklar, güneş, su bir Tanrı olmasa dahi anlamlılar. Atom bombaları, küresel krizler, dünya savaşları, olimpiyat oyunları, popülerizm piyonlarının aleni sevişmesi her ne kadar süregelse de, kelebek papatyalar arasında özgürce uçarak kısacık ömrünü anlamlandırmaya çalışıyor. Umursamıyorlar başkayı. Başka değil, kendi hayatlarına egemen kılmışlar yine kendilerini. "Bir düzen varsa, o düzende vakti olduğu kadar sevgi ile doldurmak, büyütmek, yaşamak.. Tüm mesele bu."

Bir kaç gün sonra ölecek bir kelebek olsanız ya da her an aslan görme korkusuyla yaşayan bir ceylan, ya da hiç durmadan yuvasına birşeyler taşıyan o çalışkan karıncalardan biri.. Hayatınızı anlamlı kılmak için aşkla doldurmanız gerek. Ve isyan... Yaşarken dahi, düzenin kendisine isyan.. Tüm kısırdöngüye, bitmek tükenmek bilmeyen kurallar dizesine.

Hayat Bizi Aşka ve Kavgaya Çağırmaktadır

2010-06-11T03:40:00.003+03:00

Çünkü isyan bayrağıdır böğrüme saplanan sancı
Çünkü harcımı öfkeyle, imanla karıyorum
Ve kederin
Ve solgun yüzlü işçilerin üzerine
Dağ başlarının hırçınlığı savruluyor benden
Çünkü beni ateşiyle dimdik tutan kin
Çünkü benim gözbebeklerimde tutuşan şafak
Miting afişleri cesur pankartlar
Ve binlerce militan
Derin denizlerin aydınlığı
Zorlu sabahlar
Gökyüzü ve lale
Sıkılmış bir yumruk gibi giriyoruz hayata...

Kutsal Olan Anlamdır!

2010-06-09T02:00:00.003+03:00

Muhammed Cihad Ebrari'nin, yazdığı bildiri, tamamen duygularıma, duygularımıza tercüman olduğu için ekliyorum. Anlaşılabilmek ümidiyle...

İsimler, Diller, Kimlikler, Sayfalar, Metinler Değil,

Kutsal Olan Anlamdır!

İnternet ortamında paylaştığımız yazı ve yorumlarımızdan, özellikle de, çaba ve emeklerinden ötürü tebrik etmeden geçemeyeceğim bir grup genç kardeşimizin hazırladığı Ebrar Fanzin’in ilk sayısında yayımlanan Barış Bildirgesinden sonra farklı ideolojilerden, muhtelif din, meşrep ve mezheplerden bir çok kardeşimizin içten mesajlarını aldık. Tepkilerin çoğu olumluydu ve elbette eleştirel desteklerin/tepkilerin yanısıra olumsuz ve maalesef süpriz olmayan saldırgan, düşmanvari üsluplu pek çok mesaj da geldi. Ebrar ekibindeki arkadaşların Fanzin’i sadece sokaklara değil Türkiye’de faaliyet gösteren çoğu dini (Yahudi, Hıristiyan, Müslüman) cemaatlere, STK’lara, din adamlarına, siyasi partilere ve liderlerine bizzat ulaştırmış olmalarını göz önüne aldığımızda ‘sorun yok’ diyebiliriz.

Bu yazıda, muhatap alabileceğimiz eleştirel tepkilerde yoğunluk arz eden hususların başında gelen; neden ‘Allah’, ‘İslam’, ‘Takva’ v.b. kelimelerin yerine ‘Tanrı’, ‘Barış’, ‘Erdem’ gibi kelimeleri kullandığımız geliyordu. Anlamak ve öğrenmek için soran arkadaşlarımızın yanısıra ‘tehlikenin farkına’ varan kesimlerin ileri gelenlerinden, ‘yeni bir din uydurduğumuz’, ‘Allah’ın koyduğu isimleri kabul etmeyerek küfre düştüğümüz’, ‘dini tahrif ettiğimiz’ ya da ‘dini elden bırakmamak için mantıklı-erdemli bir din ve tanrı tasarladığımız’, ‘dine uymak yerine dini barışa, erdeme, özgürlüğe uydurduğumuz’ şeklinde ithamlarını ve suçlayıcı üsluplarını, gerek alenen, gerek dolaylı ve direk yollarla sergilediler.

Barış Bildirgesinde şöyle bir pasaj vardı: “Bu inancın özel ismi yoktur, aslında inancımızda özel isim yoktur, sadece anlam, amaç ve yaşam vardır. Özel isimlere ve Arapça, İbranice gibi insan ürünü dillere yapılan takıntılar, kutsamalar (tanrı ve dinlerin isimleri dahil olmak üzere) doğal olarak sahte kutsallar üretmiş, sömürücü rejimlerin ve satılmış din adamlarının istediği gibi ilahi mesajlar anlamsızlaştırılmış, yozlaştırılmıştır, bir ‘namaz dini’, ‘erkek dini’, ‘sömürge dini’ ‘uyutma dini’ tasarlanmış, Tanrı’nın dinine muhalif bir din üretilmiş ve din, bâtıl, sapkın gelenekler ve kültür haline getirilmiş, teferruatlar asıllaştırılmış ve asıllar teferruatlaştırılmış hatta yok edilmiştir!”

‘Bu pasajı biraz daha açmamız gerekiyor demekki’ diyerek aslında ‘Türkiye halkıyla neden Türkçe konuşuyoruz’un izahını yapmaya çalışacağız.

Neden Türkçe Konuşuyoruz?

“Biz her elçiyi yalnızca kendi halkının diliyle göndeririz ki, mesajı onlara açık ve net bir şekilde bildirebilsin.” 14: 4

Eğer biz bu (vahyi) yabancı dilde bir Kuran /okunan hitap kılsaydık, kesinlikle (Araplar) ‘Onun ayetleri anlaşılmalı ve açıklanmalı değil miydi? Hayret! Arap’a yabancı bir dil mi?’ / İster yabancı dilde ister Arapça! De ki: ‘ Bu (vahiy), inananlar için (dilleri söz konusu olmaksızın) bir hidayet/doğru yol rehberi ve (gönüllerdeki hastalıklar için) bir şifa kaynağıdır. 41: 44

Tanrı İbrahim’in sahifelerinde Süryanice mesajını iletti insanlığa. Daha sonra Musa ve diğer İsrailoğulları peygamberlerinin elçiliğiyle inen Tevrat’taki kitaplarda da dinimizin öğretileri İbraniceydi. Kuran’daki din ne ise sahifelerdeki, Tevrat’taki, İncil’deki din de aynı din, aynı mesaj, aynı anlamı taşıyordu ama Tevrat’ta ne ‘İslam’ kelimesi vardı ne ‘Müslüman’ ne de ‘Allah’. Tanrı kendisine İbranice ‘tek tanrı’ anlamında olan Eloah diyordu. Tanrı kendisine Yehova da dedi, Teos da dedi. Süryanice, İbranice, Aramice dillerindeki ilahi mesajlarda ‘tek tanrı’ ve ‘efendi/rab’ ‘sevgi pınarı’ ‘bağışlayıcı’ anlamında bir çok kelime kullanıldı. Tüm bu kelimeler aynı tanrı için kullanılıyordu; evrenlerin efendisi ve yaratıcısı olan Tanrı için.

'Allah' kelimesi ‘El İlah’ın birleşik hali olup Tanrı anlamındadır. Arapçada ‘el’ belirtme/belirlilik ön takısıdır, İngilizcedeki ‘the’ takısı gibi. İlahın Türkçesi ise tanrıdır, İngilizcesi de ‘god’. Yani Allah’ın İngilizce karşılığı The God’dır. İlah: tanrı, (ing)god. El İlah/Allah: Tanrı, (ing)The God anlamındadır. Mesela ilahlar diyebiliriz, tanrılar diyebildigimiz gibi, ama ‘Allahlar’ diyemeyiz ya da ‘Tanrılar’, ‘tek tanrılar’ diyemeyeceğimiz ya da İngilizce ‘gods’ diyebileceğimiz ama ‘The Gods’ diyemeyeceğimiz gibi. Tanrının güzel isimleri(esmaül hüsna) önceki kitaplarda da yer alıyor, ama Arapça değil. Tanrı kendi isminde, kendi dininin isminde takıntı yapmazken –ki yapması saçma olurdu- neden Tanrının dinine uyduğunu iddia eden insanlar trajik bir durumda takıntılıdırlar? Tüm elçiler halklarıyla aynı dilde konuşarak mesajlarını beyan ederken, bu elçilerin yolunda olduğunu iddia edenler halklarıyla ne kadar aynı dili konuşuyorlar? Yoksa ilettikleri din değil de yanlışları doğrularını silip süpüren cahili bir Arap kültürü mü? Mevcut dinlerin imamları, mollaları, şeyhleri, papazları, hahamları, din bilginleri, alimleri yani sözde ‘peygamberlerin varisleri’ oldukları iddia edilen adamlar gibi hangi elçi kendi toplumundan kopuk, yüzyıllar öncesine ait farklı kültürlere özel, çağdışı bir şekilde giyinerek, yobazlıkla, yabancı dilleri, kavramları kullanarak, sınıfını ayırarak, Tanrı ayetleri üzerinden halkın parasını boğazına geçirerek, din işinden geçimini sağlayarak mesajını iletmiş? Bu mevcut dinlerin ve ona uyan dindar ve dincilerin, halkının sıradan insanları gibi giyinen, onların dilinde konuşan, kendi dilinde tapınan, hatasını doğrusunu bilen/bilmeye çalışan, çarşı-pazar dolaşan, Tanrı adına ezilenlerin ve kölelerin özgürlüğü için düzene meydan okuyarak Tanrı’ya çağıran ve tüm insanlığı ailesi bilen devrimci elçilerin diniyle alakasız hatta muhalif olduklarına bu en küçük örnek bile yeterlidir.

‘Madem anlam diyorsunuz, tamam biz de aynı anlamı kastediyoruz zaten, o yüzden anlamını bilerek Arapça /İbranice kullanmamızda ne sorun olacak?’ şeklinde soru yönelten kardeşlerimiz var. Biz kimseye inancımızın şartı olarak isimler, kimlikler, şekiller dayatmıyor ve bunlara takılmıyoruz. Anlatmak istediğimiz de bu, ‘takıntı’lı değil anlamlı konuşalım, anlamı tartışalım diyoruz. Ancak Ancak iki nokta var: Birincisi; bizden mantıksız ve anlamsız takıntıları takınmamızı beklemeyin, çünkü yoldaşı olduğumuz elçilerin yolu ve biricik tanrımızın bizden istediği budur. İkincisi ise; o kullandığınız ve anlamını bildiğini iddia ettiğiniz kelimelerin/kavramların anlamlarını bildiğinizden ve aynı şeyleri kastettiğimizden pek emin olmayın.

Arapça olarak 'islam' doğrudan ve sadece tek olan tanrıya boyun eğerek insanlığı gerçek saadete ulaştıran barış sistemidir. Ancak siz ‘İslam’ derken ‘selam’ın yani ‘barış’ın sistematiğine mi yoksa klasik bir yutturma operasyonu olan ‘barış kökünden gelen -(!)genellikle bu da zikredilmez- ‘İslam’ kayıtsız şartsız teslim olmak demektir’ aldatmacasına mı inanıyorsunuz? Aldatmaca diyoruz, çünkü anlamı barış olan dine üstü örtülü ‘teslim olmak’anlamını veren din adamları işi profesyonelce insanların kendi öğretilerine kayıtsız şartsız teslim olmasına götürürler. Nitekim dindar çoğunluk ‘Allah’a itaat ediyoruz’ deyip kendilerini kandırarak din adamlarını ‘rab/efendi’ edinirler, din diye onların öğretilerini uygularlar. O çoğunluğun dışında kalan ve kendini ‘uyanmış’, ‘gelenekçi olmayan’, ‘Kuran merkezli’ olarak görenlerin beyinlerinde ise temizlenmesi gereken yüzlerce kutsal virüs vardır. Sorulacak birkaç soruyla ne kadar ‘anlayarak’ ve ‘bilinçli’ yaşadıkları gün gibi aşikar olur ve genellikle verecekleri cevap ‘O kadar da olmaz yahu!’ demekten öteye geçmez veya eziklik psikolojisiyle kendini savunmak için basit sözlü saldırılara ya da bir kaçış yolu aramaya başlarlar. Çünkü büyüğüyle küçüğüyle sürülere uymak kolaydır, hakikatı kabul ise bedel ister. Hakikatın öncülüğünü üstlenmek ise bugüne kadar yaşanmış ve yaşanacak olan en büyük bedellere hazır olmaktır.

Müslümanların büyük çoğunluğunun yaşadığı din, Yahudilerin, Budistlerin, Hıristiyanların, Hinduların hemen hepsinin yaşadığı din olan, atalarının, toplumun, ailenin, din adamlarının, çoğunluğun, geleneğin dinidir. Sorgulamayan ve neyi niçin yaptığını bilmeyerek sadece ‘Rab/Efendi’ edindikleri din adamlarını dinleyerek, sorguladıklarını zannedenlerin ise onların külliyatlarında kaybolarak ‘Demek bu böyleymiş, hmm demekki bu harammış, bak onlar öyle yapmışlar…’ diyerek sürü halinde güdülen/yönlendirilen ya da yönlendiren cahil yığının afyonu olan din, bu hoca-alim takımının geçim ve sömürü kaynağıdır ve sömürücü, kan emici sistemlerin iştahını kabartan eşsiz bir fırsat olarak binlerce yıldır diriliğini korumaktadır. Tanrı’ya savaş açan ‘şirk sistemi’ ise bundan başka bir şey değildir.

‘Selamun Aleykum’ diyenler söyledikleri sözün anlamına ne kadar vakıflar? Arap toplumuna Kuran ile giren ve zalimler dışında inanan, inanmayan, alaya alan, saygı duyan herkese verilmesi istenen bu sosyal mesaj neyi çağrıştırıyordu? ‘Barış ve esenlik sizinle olsun’ anlamında olan ‘selamun aleykum’ de diğer tüm öğretiler gibi içi boşaltılarak Müslüman topluma kalıp halinde bir İslam kültürü olarak sokulmuş, bu selama ‘Allah’ın selamı’ denmiştir.Öyle ki anlamından bihaber olarak Arapça verilen ‘Allah’ın selamı’na Türkçe olarak -gerektiği ve bir adı da ‘selam’ yani barış ve esenlik kaynağı olan Tanrının istediği gibi- karşılık verince ‘takvalı’ arkadaşlarımızın ‘Allah’ın selamını böyle mi alıyorsunuz siz?, Müslüman değil misiniz?, Bizi Müslüman görmüyor musunuz?..’ v.b şekillerde başlayan ve sonu ilk cümlelerini aratan acınası diyaloglarına şahit oluyoruz. Ve bir kez daha anlaşılıyor ki; ‘anlam mücadelesi’ vererek zalim halifelere meydan okuyan direnişçi Önder Hanife‘nin (İmam Hanife) hayatını zindan eden ve canına kasteden anlam, akıl, anlayış düşmanı müşrik alim-imam takımı ve bağlı oldukları ‘arap cahiliyesi’ akımı karşı devrimlerinde büyük ölçüde başarı elde etmişler ve parolası ‘selamun aleykum’ olan tarihin ilk enternasyonel hareketi diyebileceğimiz Muhammed’in zincirkırar-şirksavar-barı

şyayar hareketine tepeden güçlü bir darbe indirmişlerdir. Ancak darbe yiyenin Tanrı’nın dini ve mesajı olmadığına yeryüzü daha önce şahitlik ettiği gibi yine şahitlik edecek, çok yakında zalimler nasıl bir devrimle devrileceklerini bilecekler ve asıl sonu gelenlerin, yok olanların adananlar değil onlara kin ve düşmanlık besleyenler olduğunu göreceklerdir.

‘Üstünlük takvadadır’ derken ‘takva’yı Arapçanın size verdiği anlama göre mi anlıyorsunuz yoksa külliyatlarda, camiilerde, sohbetlerde hocalarınızın, abilerinizin anlattığı gibi mi anlıyorsunuz? Klasik İslam öğretilerinin hemen hepsinde ‘takva’ imandan sonra gelen, fazla ibadet ederek, namaz kılarak, zikir çekerek, gözleri haramdan sakındırarak, karşı cinsle olabildiğince az muhatap olarak, daha fazla örtünerek, Allah’tan korkarak erişilebilen yüksek bir mevkidir. Evet üstünlük ‘takva’dadır ancak takva, Tanrı öğretilerine göre insanın aklıyla, sorgulayarak, önce kendisine karşı olan sorumluluk bilincini kuşanmasıyla yani gerçek manada insan olmasıyla başlar daha sonra ailesine, çevresine, halkına, halklarına-tüm insanlığa karşı olan sorumluluk bilinciyle daha sonra tüm canlılara ve yaşadığı gezegene olan sorumluluğu bilmesi ve daha sonra ‘takva’nın aşkın boyutu olan, insanın, biricik yaratıcısını bilerek, Ona karşı olan sorumluluk/kulluk bilincini idrak etmesi ve her türlü bedeli göze alarak bu sorumluluk bilincini yaşaması ve yaşatmasıdır. Yani erdem yoludur, ‘takva sahibi / muttaki’ sorumluluk bilincini kuşanan, erdemli olan demektir, kelime anlamı da tam olarak budur. O yüzden Tanrı, ‘okunup anlaşılması gereken hitap’/ Kuran olan Hayat Kitabımız için ‘takven lil muhtedin’ değil ‘huden lil muttagin’ demiştir. Yani Kuran ‘muttakiler / erdemi kuşananlar için bir hidayet, doğru yol rehberi’ olabilir. Bu önceki kitaplarımızda da aynı ibarelerle altı çizilmiş bir gerçektir. Zira inanmanın/imanın ilk şartı ‘önce insan’ olmaktır. ‘Aklını kullanmayarak kendisine karşı en büyük zulmü işleyen zalimlerin ise ancak yıkımını, tükenişini arttırır’ yani putu olur. Ki o yüzden Kuran Muhammed ümmetinin putlarından bir put haline gelmiştir ve O elçi Tanrı’ya işte bu yüzden ümmetini ‘Kuran ellerinde olduğu halde mesajını terk ettikleri, yalnız bıraktıkları’ için şikayet etmektedir.

Konumuza dönecek olursak, mesela; Sosyalizm bir hayat sistemi ve bir ideolojidir. Adı üstünde sosyalciliktir, ‘sosyal’ kelimesi, anlamıyla Türkçe’ye katılana kadar ‘Toplumculuk’, ‘Halkçılık’, ‘Katılımcılık’ olarak isimlendirilirdi. İngilizcesi ‘Socialism’, Arapçası da ‘el iştirakiyye’dir. Diğer dillerde de kalıp olarak değil anlamıyla isimlendirilir. Ya da ‘sol’ kavramı aynı şekilde her dilde kendi dilinde ‘sol’ ne demekse ‘sol’ için ya da ‘solcu’ için o kelime kullanılır. Sol-solcu ing: left, leftist, ar: yesar, yesari gibi. Çünkü önemli olan anlamdır ve anlamın sembol ettiği hayat biçimidir. Ben -sahtesi, çakması, gerçeğiyle- hiçbir sosyalist örgütün Rusça sloganlarla eyleme gittiklerini, Rusça bayraklar açıp, konuşmalarına, bildirilerine Marks’ın Rusça sözlerini okuyarak başladıklarına şahit olmadım, olmak da istemem. Aklını en minumum düzeyde kullanan bir insanın da bu anlamsız hal ve hareketler içinde bulunması düşünülemez zaten.

Eğer savınız ‘biz yabancı kavramları terim anlamlarını bilerek kullanıyoruz’ ise; neden ‘kahrolsun İsrail’ diye slogan atıyorsunuz? Ya da neden ‘Hıristiyanız’ demekten kaçıyorsunuz. Mevzu bu şekilde sığlaştırılacaksa eğer tezinizi şöyle savabiliriz: Biz müslüman olmakla beraber, aynı zamanda museviyiz, çünkü ezilen ve sömürülen halkı olan İsrailoğullarını kahramanca savunan, sömürü düzenine meydan okuyan, Firavuna karşı dahi imhayı değil inşayı meslek edinerek erdemli duruşunu koruyan, güzide kitaplarımız olan Tevrat’ın öncü elçilerinden, peygamberimiz Musa’nın yoldaşı olmamız bizler için şeref kaynağıdır. Biz aynı zamanda hıristiyanız/iseviyiz, çünkü annesi Meryem ile insanlığa kutlu bir örneklik kılınan, Tanrı’nın sesi, köleliğe mahkum edilmiş insanlığın kurtarıcısı (mesih), zalim rejimlere ve dinci sömürüye karşı ‘kevser’in hakkını vererek en devrimci duruşuyla çarmıhını sırtlamış ve kendini adak olarak sunmuş olan barış elçisinin yolundan gitmemiz dinimizin en yüce mesajlarındandır. Aynı zamanda humanistiz, çünkü hayat sistemini insan merkezli bir düzene dayandırarak ‘önce insan’ diyen , insana tabiat içinde istisna bir değer veren inancın mensuplarıyız. Bizler sosyalistiz. Nitekim evrenlerin efendisi olan Tanrımız, bize herşeyden önce köleliğin ve sömürgenin zincirlerini darmadağın etmiş sınıfsız bir toplumu inşa etme görevini yüklemiş, halklara üretimden kazancı teşfik etmiştir. Erdemli insanların misyonu, malı ve canıyla, bedeli ne olursa olsun tüm halklara adil ve eşit bir barış - esenlik yurdu sunmak; yani yeryüzünü cennete çevirmektir, ki cennet işte bu emeğin ve ödenen bedelin ödülü olacaktır. Nitekim barış yolcuları bu yolda çarmıhlarını sırtlamaları gerektiğini bilirler ve Efendilerinden sabır/direnme iradesi ve zorlu yolda sebat etme bilinci talep(dua) ederler. Bizler aynı zamanda yahudiyiz, islamcıyız, aleviyiz, Ali şiasıyız, Budistiz ve hanifiyiz… (Bu kelime/kavramların terim anlamlarını bir bir açıklayarak konudan sapmak ve uzatmak istemiyoruz, isteyen arkadaşlar araştırabilir ve mevzu terimsel anlamlarla sığlaştırılacaksa bizlerin bu saydığımız kimliklere sahip olmamız gerektiğini görebilirler) İtirazı olanlara sorunun aslında ne olduğunu söyleyelim: Farklı kimliklere sahip ama birbirlerinden farkı olmayan ‘önce insan’ olamamış sürüler sorunu. İnancımız elbette bu isimleri kimlik edinenlerin çoğundan beridir.

Yolumuz ‘muttakilerin/erdemlilerin öncüsü’ olan İbrahim’in erdem ve vicdan yoludur. Tanrının sorumlu tuttuğu her insana bahşettiği temiz fıtrat, duyular, şuur ve akılla sorgulanarak idrak edilen bu yol ‘sonu cennet olan zorlu bir yokuştur/akabe’, ‘ancak insanların çoğu bu yolun bedelini ödemeye yanaşmazlar’ ‘bu yolun nasıl bir yol olduğunu merak edenler! Bu yol insanlığın boynuna vurulmuş kölelik ve sömürü zincirlerini kırmak, darmadağın etmektir. Ya da açlık, kıtlık zamanında muhtaçlarla, mahrumlarla dayanışmak ve onları doyurmak, ya da yakınlarındaki bir yetime, sahipsize, evsiz barksız, yurtsuz yuvasız düşkünlere kol kanat germektir. Ve daha sonra inananlardan olmaktır. Zorluklara karşı direnmeyi ve içten sevgi, merhamet beslemeyi tavsiye etmektir. Vicdan sahipleri işte bu yolun yolcularıdır.’ 3 Bu yolun her kademesi Tanrı için makbul olmakla birlikte sakinlerine bir ileri kademenin sorumluluğunu da yüklemektedir.

Kuran’da bir çok ayette gerek Tanrı tarafından gerekse elçilerin kendi ağızlarından Nuh’un, İbrahim’in, Musa’nın, Meryem oğlu İsa’nın ‘müslüman’ oldukları ve ‘İslam’ın peygamberleri oldukları belirtilir. Peki, Kuran’dan önce ‘İslam’ ‘Müslüman’ kavramları var mıydı? Elbette yoktu, dinin özü, gayesi vardı yani anlamı... Muhammed bir Arap’tı ve Arap toplumuna Arapça bir hitap olan Kuran ile mesajını iletiyor, Arapça konuşuyor, tartışıyordu. Türk ya da İngiliz toplumuna bir peygamber gelmiş olsaydı ne ‘İslam’a çağıracaktı, ne de kitabında ‘Allah katında din İslamdır’ gibi ya da ‘O sizi Müslümanlar olarak isimlendirdi’ gibi ‘ayetler’ olmayacak, ya da Tanrı kendisini Fars bir topluma ‘Allah, Rahman, Rahim’ isimleriyle nitelemeyecekti -ki nitelemedi de- ya da önceki kitapların ve peygamberlerin takipçisi olan elçiler Tanrı’nın ayetlerini bu şekilde yabancı kavramlarla açıklamayacaklar ve Arap bir tanrıya çağırmayacaklardı çünkü din, akılla sorgulamayla başlar ve insan ürünü dilleri, sayfaları, isimleri, kimliği değil, insanlığı tek bir tanrıya özgülünen hayatla, efendilerin, din adamlarının, paranın, sultanların rejimlerinin tiranlığından özgürleştiren adil ve eşit bir düzenle kurtuluşa çağıran mesajını, anlamı kutsar. Nitekim bu dinin direği ve en büyük ibadeti ezilenlerin hakkını müdafaa etmek ve tek tanrıya boyun eğerek kullara kulluk etmemek yani ‘şirk koşmamaktır’tır. Elçilerin takipçisi olduğunu iddia edenlerin kutsaması gereken de budur. Zira insan, sonraki ve gerçek hayat yerine dünya odaklı bir hayatla, burjuvanın denetlenen bir aracı olmakta, evrenlerin efendisi olan tek tanrıya boyun eğmek yerine kendisi gibi insan olan efendilere, patronlara, mollalara, paşalara, padişahlara boyun eğmektedir, ki yok edilmesi gereken ‘şirk düzeni’ tam olarak budur. İşte bu yüzden tüm elçiler dinsizlikle değil mevcut dinle, düzenle ve din adamlarıyla çatışmış ve her zaman elitlerin saldırılarına maruz kalmışlardır.

Üzerinde durduğumuz konu basit bir konu görünebilir ancak Tanrı’nın barışa ve esenliğe çağıran diniyle mevcut dinlerin –kasten- Tanrının dinine muhalif bir din haline getirilmesinde önemli bir rolü vardır. İbrahim’in ümmeti, Musa’nın ve İsa’nın ümmeti nasıl peygamberleri aralarından ayrılır ayrılmaz -hayattayken dahi- eski sapkınlıklarına, zulümlerine devam etmiş ve bunları yamuk tanrı tasavvurları adına, o peygamberler ve kitapları adına uygulamaya koyulmuşlarsa Muhammed ümmeti de Muhammed peygamber aralarından ayrılır ayrılmaz Muhammed’in yerle bir ettiği çok tanrılı, baskıcı, erkekçi, sömürgeci şirk sistemini ‘İslam’ bayrağı altında ve Muhammed adına yeniden diriltmişler ve Muhammed’in bir avuç yoldaşını Muhammed ümmeti olarak türlü baskılarla ve katliamlarla yok etmeye çalışmışlardır. Muhammed’in mesajını tahrif etmek isteyenlerin işi öncekilere göre biraz daha kolaydır. Zalim halifelerin büyük yatırımları ve öncekilerin sistemleşen örneklikleriyle profesyonelleşen din adamları ‘Muhammed’in dini’ni kısa bir zamanda Yahudileştirmiş ve Hıristiyanlaştırmışlardır. Tanrı’nın mesajı üzerinde oynanan bu şeytani oyundan Kuran da Tevrat ve İncil gibi nasibini almıştır. Ancak hakikatle savaşmayı tabiat haline getiren inkârcılar istemese de, hoşlarına gitmese de Tanrı ışığını/mesajını koruyacaktır.

Muhammed Cihad Ebrari
Ebrar Fanzin

1İsrail, Yakup peygamberin diğer bir adıdır. Kuran’da bu ismiyle iki yerde anılır. Ki ‘Beni İsrail’(İsrail’in Çocukları) Yakup’un çocuklarıdır. ‘Isra’ (yürüyüş, gece yürüyüşü) ve ‘İl’ (Tanrı) kelimelerinden oluşan ‘İsrail’in terimsel anlamı ise; ‘Tanrıya doğru (geceleyin yani dünya hayatında) yürüyen’ demektir. Kitaplarımızda Tanrıya doğru yürüyenlerin evrensel düzlemde, Barış Yurdu / Kudüs rotası verildiği için İsrailoğulları –çarpık bir tasavvurla da olsa- binlerce yıldır birbirlerine ‘Bir dahaki sefere Kudüs’te’ diyerek ayrılırlardı. İsra için bknz:Kudüs Tüm İnsanlığa Açılan Barış Kapısıdır

2Kevser Suresi / 108: Gerçek şu ki; biz sana iyiliklerin ve aydınlığın tükenmez kaynaklarını (aklı-hikmet ve vahyi) verdik. O halde Efendin için dimdik dur , tüm çabanla duruşunu koru ve (bu yolda) kurban ol / kendini ada / adak olarak sun. Bir başka gerçek de şu ki; asıl yok olan / mahfolan sana düşmanlık besleyendir.

3Bknz: Kuran’ın 90. suresi (Beled/Diyar Suresi)

İç Dünyanın Karanlığına Yolculuk ...

2010-06-07T01:08:00.006+03:00

Kainatı keşfetmekten önce, insan kendi içindeki kainatı keşfetmeli diyor Feylezof.. Aynen öyle. İnsan benliğinin varolduğu çevreyi sorgulamadan evvel, benliğinin içinde varolanları sorgulamalı. Kendi yüreğinin sonsuz derinliklerine seyahat etmeli. Karanlıkların arasında ölüp ölüp dirilmeli. Yoksa nasıl aydın olur karanlıklar? Beyninin içindeki korkuları, yergileri feda etmessen...

Fazla düşünmek insana hiçbir zaman huzur, saadet, refah, mutluluk getirmiyor. Ama düşünmek insanı vareden en somut şey. Her ne kadar soyut olarak tasvir edilse de, düşünmek aslında nefes almaktan, göz kırpmaktan bile daha somut. Düşünmek bir seyahattır aynı zamanda. Eğer durduğunuz yer yerinde sabit ise, bu seyahatı gerçekleştiremezsiniz. Düşüncelerinizle karanlıkların içine yürüdüğünüz zaman benliğinizin derinliklerine seyahat edersiniz. Açılmadık kapıları açmak, söylenmemiş şeyleri yüreğinizle söyleşmek, korkulanları hayal etmekle tabiatınızı ifşa eder ve yüreğinizde düşüncenin hakimiyetini egemen kılarsınız.

En kötüsü ne bilir misiniz? Seyahatın ortasında durmak. Durmak ve ne yapacağına karar verememe acziyeti. Benliğinizi imha edip, yerine asli fıtratınızı, bebekliğin o masumane insanlığını inşa edebilme gayesinden vazgeçmek ya da ertelemek. Durmak, burada durmak anlatıyor ki size durduğunuz yer yerinde durmuyor. Ya karanlıkları aydınlatmaya yürüyeceksiniz kalbinizin en kapalı zindanlarına, ya da sahte aydınlıklar dolduracak/kirletecek yüreğinizi. En ufak bir ışık için dahi, sonunda ölüm olsa bile; Yürümeye Değer...

Hayatı anlamlı kılan yegane şey karanlıklara seyahat etmektir.

Vahiy

2010-05-31T01:39:00.001+03:00

Vahiy
Originally uploaded by Curvanord

Taksim - Tünel

2010-05-31T00:19:00.001+03:00

Gazze Ambargosu'nu Kırmak İçin...

2010-05-29T16:34:00.003+03:00

Dünyanın dört bir yanından aktivistler Gazze'de uygulanan ambargoyu delmek ve Gazze'ye insani yardım götürmek için bir oldu. Uluslararası insani yardım kuruluşları ve STK'ların birleşerek yaptığı organizasyona dünyadan tam 9 gemi katıldı.

Türkiye'den İHH organizasyona tam 3 gemiyle katıldı. İsrail Dışişleri Bakanlığı ve savunma güçleri gemilerin durdurulacağını ve mürettabatın tümünün tutuklanacağını açıkladı. Şuan gemiler Güney Kıbrıs'ta buluşmak üzere bekliyor. Bir gemi Yunanistan'a geri döndüğü için sekiz gemi yola devam edecek. Gemilerde tıbbi ve gıda malzemeleri, yapı araçları, prefabrik evler gibi ürünler bulunmakta. Ama israil gemiyi tehdit olarak görmeye devam ediyor. Madem öyle aktivistlerin gemide ne işi var? diyor. Klasik İsrail, söylenecek laf yok...

Umut ediyorum gemi Gazze sahiline yanaşır. Çocukların yüzünü güldürürler. İsrail'in baskıcı, faşizan ambargosu da artık kırılır!

Facebook'ta Siyasi Görüş Üretmece

2010-05-21T01:53:00.003+03:00

Siyasi Görüş:
Elitist, Pragmatist, Individüalist

-oldu mu lan?
+hobaaa çok şekil oldu lan! Bozma böyle kalsın.
-tabi olumm ne sandın?
+bu pragma şey oluyordu di mi, bana yararı olmayan kilisenin papazını muhabbeti?

Love Dad

2010-05-21T01:35:00.002+03:00

Kız çocuklarının baba-kız kompleksi, babaya olan sevgisini hiç anlamış değilimdir. Belki bir kız kardeşim olsaydı anlardım. Ya da ilerde bir kızım olduğunda anlayacağım. Ataerkin verdiği güven, kızların toplumda o güçsüz yanlarını doldurduğundan mıdır bilemem, kızlar hep babanın ya da erkeğin yanında kendini daha güçlü ve güvenli hisseder. Tabi ki bu genelleme değil, çoğunluğunun böyle olduğunu iddia eden istatistiksel bir gerçek...

Sultanahmet'den bir kare. Konu mankenlerimiz turist. Babasının çantasının üstünde Mısır Prensesi edasıyla emziğini emen kızın bakışları da objektifi kendisine çevirmeme sebep oldu. Anca böyle bir kadraj çıktı ortaya. O yükseklikte o ellerin o denli serbest olmasının tek sebebi; Babaya olan sevgi ve güven. Ben bile bu yaşımda birisinin sırtına binsem aşağıya bakamazdım dermişim?!

Lost is Lost

2010-05-06T17:49:00.003+03:00

Lostun 6x15 bölümünden bir sneak peek. Bence tüm dizideki kısırdöngüyü, gizemi, soruları ufak bir sahnede ortaya koyan kesit. Anatema, özet ya da onun gibi birşey. Lost, kaybolmaktır. Oyuncular bir kazadan sonra ıssız bir adada kaybolurken, izleyiciler de ekran başlarında kayboldular...

Picasso, Sanat ve 106 Milyon Dolar

2010-05-06T01:32:00.005+03:00

İspanyol Pablo Picasso'nun 1932 yılında yapmış olduğu "Heykeltıraşın Platosunda Çıplak" adlı tablo tam 106,4 milyon dolara satılarak rekor kırmış oldu.

Pablo Picasso'yu ve sanatını severim. Sanatçıyı sevmemek olur mu zaten. Ama kapital bir yaklaşımı var Picasso'nun. Kendi zamanında da sanat akımlarına öncü olmuş birisinin, sanat üzerinden birşeyler elde etme gayesi abes geliyor bana sadece. Sanat ne içindir çözümsüzlüğü, relativiteden kaynaklanıyor insanlar anlayamazken; Picasso'yu sevmem ben kapitalist diyen ergen gençler kol geziyor orda burda. Ne gereği var şimdi bunları yazmanın ben de bilmiyorum. Sanatın bu kadar para etmesi iyi mi yoksa kötü mü bunu merak ediyorum açıkcası. Ya da sanatın, on onbeş işadamının biraraya gelip açık arttırma ile, ben aldım g.tüm kalktı elitim elitistim ulan, bok gibi param var mantığına kurban gitmesi.

Şu tabloya verilen parayla Afrika'da çok daha güzel şeylerin yapılacağı gerçeğini dile getirmek; radikal, subjektif ve sokak jargonu olarak nitelendiriledursun liberal entel bozuntuları tarafından, ben yine söylüyorum yazık günah lan? O parayla bi Gazze ayağa kalkardı. Hadi Gazze'yi salla, Afrikası var, Unicefi falan var... (Kesin para hayır kurumuna falan gitmiştir zaten o_O)

Velhasıl kelam: Bu düzen çok boktan...

Benperest

2010-05-06T00:42:00.002+03:00

İnsanlar kendileri sözkonusu olduğunda dürüstlükten yana gönülsüzdürler. Kendileri hakkında yalanlara başvurmadan, allayıp pullanmadan konuşmayı kolay kolay beceremezler. Benperestlik, daha dünyaya geldiği anda insanoğluna musallat olan bir günahtır. Kefareti ödenmesi en güç günah.

Akira Kurosawa
(Sinema Yönetmeni)

Fuck Mainstream - 1 Mayıs, Popüler olan herşey kötüdür

2010-05-01T13:46:00.006+03:00

1 Mayısla ilgili birşeyler karalama gereği duyma isteği bile, 1 Mayıs'ın popüler bir öğe olduğunu ortaya koyan somut gerçekliliktir. 1 Mayıs, işçinin emekçinin bayramı, dayanışma günü olarak bilinir. Tarihçesini anlatacak değilim, Amerika'lı işçilerin Dünya'ya ihraç ettiği bir gün tıpkı Kadınlar Günü zırvalığı gibi. Şimdi şöyle bir mantık var ortada. İşçi Bayramı'nda işçiler neyi kutlar? İşçiler için kutlanacak bir durum var mı? Sanayi Devrimi'nden bu yana Marx'ın ortaya koyduğu proleter sınıf sürekli egemen güçler tarafından ezilmedi mi? Bunların bir kısmı benim sözlerim değil, bizati solcuların dillerinden düşmeyen sloganik, propagandist laflar.

İnsana şimdi sorarlar, kardeşim eziliyor musunuz; 'Eveeet!". Egemen sınıf hala o yerden yere vurduğunuz, hergün ağzınızdan eksik etmeyip küfrettiğiniz Kapitalist sistem ile size hükmetmiyor mu? O zaman nedir bu 'bayram'? Neyin Bayramı? Dün bu soruyu yönlendirdiğim solcu 'kardeşlerimden' birisi aynen şöyle dedi; "İşin aslı bayram değil, işçilerin biraraya gelmesi, dayanışma halinde olması falan.." O zaman işler değişir. İşçiler, "sistemin müsade ettiği bir günde" toplanarak dayanışabiliyorsa ne güzel o zaman(!) Sistem'in hediye paketinde sunduğu bir günü (Bu sene Taksim'in açılmasından bahsetmiyorum, genel olarak tüm eylemlerden bahsediyorum) kutlamak, bayram yapmak ya da dayanışma günü olarak nitelendirmenin mantığı nedir? Eğer işçilerin hakları konusunda bir sıkıntısı varsa tıpkı Tekel Direnişi'nde olduğu gibi çıkıp sokaklarda haykırmalılardır. 1 Mayıs gibi popülerleşmiş, yaygınlaşmış, içi tamamen boşaltılmış bir günde değil. 1 Mayıs Popüler Kültür halini almıştır. Yaygın olan (Mainstream) herşey de sistemin müsade ettiği, sistemin işine gelen/yarayan şeylerdir. Yurdum solcularının bu çizgiyi görmesi dileğiyle...

Bu tabi benim yorumum. Ve bu sadece bi analiz, bakış açısı. Yarın birgün 1 Mayıs'ta Taksim'de yürüdüğüm de olabilir. Öyle bayrak falan tutmam ya da marş da söylemem. Sadece elimde meyve suyu, öyle cool takılırım eylem meydanında. Bir kaç slogan da atıp evime dönerim. Çünkü 1 Mayıs büyütülecek birşey değil. Ezilen işçilerin yılın bir günü toplanıp toplu masturbasyon yapmasının ötesinde bir anlamı yok. Bu orgazm anında uzaktan oturup klavye başında burjuva olmak, bundan kat be kat iyidir dermişim? Velhasıl, ezilen kim olursa olsun, ister işçi, ister emekçi, ister eğitim hakları alınan öğrenci, ister memur, ister dindar, ister inançları yüzünden sorun yaşayanlar, ister azınlıklar; hepsinin haklarını savunma konusunda 'sokağa inmeye' varım. Ama 1 Mayıs hedesiyle uğraşacak vaktim yok.

B.S.G.G Vekiller

2010-04-28T19:40:00.007+03:00

Bazen Meclis yıkılsa da altında kalsalar dediğim oluyor ama arada ölmemesi gereken, ölmesine üzüleceğim insanlar olduğunu hatırlıyorum. Şu alttaki herifler çok sevdiğim insanlar, hiç bir zaman susmasınlar. Beynimizin cinsel temasa ihtiyacı var(!)

kamer genç, oktay vural, kemal anadol

Kafamızı s.ktiğinizin farkında mısınız?

Manga ve Hurriyet

2010-04-26T00:05:00.002+03:00

Manga'nın solistinin Hürriyet'e reklam yapması:
Türkiye Türklerindir diyen
Hurriyet.com.tr Türkiyenin Açılış Sayfasıdır başlıklı Hurriyet
için önemli.
Manga, marjinal bi grup,
MTV ödülü aldı,
Yürovizyona katılacak,
Yani Türkiyem,
Dinle dinle dur ama ne söylediği önemlidir
Anlıyor musun e bidon kafalım?

Yılmaz Özdil
'den beklenilmesi şeysiyle...

Old School Arabesk

2010-04-25T23:45:00.004+03:00

Sesin hep kulağımda fakat yoksun yanımda
Dediler ki aşıksın ben buna inanmadım
Sana olan aşkımı sen gidince anladım
Sen gidince anladım...

Arabesk'ten nefret etmek ve Yıldız Tilbe dinlemek..
Şarkıda dediği gibi olsa gerek;
"Kafam hafif dumanlı"

Senin Dergin Demektir

2010-04-17T15:46:00.000+03:00

Ebrar Senin Dergin Demektir from Samed Kahraman on Vimeo.

Kutlu Doğum Geleneği

2010-04-17T14:59:00.003+03:00

Bugün sokakta yürürken elime "Alemlere Rahmet" kapaklı bir dergi ve lokum verdiler. Lokum çok tazeydi, hoşuma gitti. Hemen oraya gelmeden 100 metre geride MHP'nin kutlu doğum standı vardı. Ordada lokma tatlısı dağıtılıyordu. Fakat yemek nasip olmadı, kuyruk falan vardı. Herneyse ellerine sağlık...

Kutlu Doğum haftası nedir, ne değildir bunu soruyorum hep. Ne miladi ne rumi takvimde hiçbir sene aynı günü bulmayan ama buna rağmen 'Dini Günler' kisvesi altında kutlanan, muhafazakarların programlar, seminerler ve etkinlikler düzenlediği lokum, lokma dağıttığı bunun yanında fotokopi, broşür kağıtlarıyla hadisler dağıttı bir gün Kutlu Doğum. Peki mantığı nedir? Anmak mıdır? Hayatımda belli başlı geleneklerden nefret ederim, zaten geleneğin tümünden nefret ederim aslında. Ama sözgelimi "anma programları" neyi ifade eder yirmi senelik ömrüm boyunca kavramış değilim. Milyarlarca salavat getirmek, Muhammed'i tekrar dünyaya mı getirecek? A cemaati B cemaatiyle salavat yarışına girince, "öbür dünyada Muhammed bize şefaat edecek ulayn" mantığı mı çıkıyor ortaya?

Reformist İslamcılar'dan duyduğum çok etkileyici sözler var. Bunlar çok fütürist sözler aslında. Geleceği tasarlayan, geleceği yaratacak sözler. Umut ediyorum ki de öyle olur. Şöyle duymuştum bir İslam Aydın'ından: "Ananlar ile Adananların mücadelesi" Aynen öyle. Salavat getirenler ile, Muhammed'in takva(erdem) örtüsünü kendi üstüne giyenlerin mücadelesi. Gelenek(Ata) Dini ve Tanrı'nın indirdiği ve Muhammed'in tebliğ ettiği din...

Yani kutlanılan şeyin ne olduğunun farkında olmak gerekir. Yıllarca İsa'nın doğum günü olarak kutlanan Christmas olayında 'misyonerlik faaliyeti', 'küresel emperyalizm', 'hurafe', 'hristiyanlık propagandası' diye ortalığı birbirine katanlara soruyorum; sizin onlardan farkınız nedir? İkisi de bir elçinin doğumunu kutlamaksa fark nedir, söyleyin Allah aşkına... Varsayalım ben geleneklerden hoşlanıyorum, dinsel kutlamalardan da haz alıyorum; kutlu doğumda elime dökülen gül kokusu ve çektiğim salavat bana huzur veriyorsa neden İsa'yı anarken, kutlarken de huzur bulamayayım? Ha durun cevap vermeyin, ben sizin yerinize cevabı vereyim; "O bizim peygamberimiz değil ki!" Tabi canım ben de bunu iddia etmiyorum zaten, başka bir gezegene gelmiş ya hani! İsa başka bir güneş sistemini ıslah etmek için peygamber yapılmıştı zaten... Aslında doğru; sizin peygamberiniz değil; Ne Elçi İsa, Ne Elçi Muhammed; Bizim Peygamberimiz! Adananların, Kabe'ye dimdik yürüyen Muhammed'in duruşunu tüm hayatına eksenleyenlerin, İsa'nın çarmıhını sırtlayanların mücadelesi...

Velhasıl, Allah tüm elçilerden razı gelsin. Tüm hayatımızı onların hayatı kadar erdemli kılsın. Annem babam Muhammed'e feda olsun. Muhammed'e iki dünya da yoldaşlık etmek bana nasip olsun. Eğer böyle bir gün varsa benim duam da bu olsun gayri...

Liberte

2010-04-15T20:22:00.010+03:00

Ahmet Türk'e yapılan yumruklu saldırı, biraz geriye geldiğimizde beş on menopoz dönemine girmiş bayanın toplanıp çarşaf yırtması, anayasa değişimine direnen aristokratlar, statükocular beni bu yazıyı yazmaya sürükledi.

Bu konular birbirinden farklı ya da uzak olan konular değil. Ortada bir zulümkar sistem var, bunu çıkıp inkar edebilme cesaretine sahip kimse de yok. Hiç kimse bugün çıkıp 21. yy Türkiye'sinde neden başını örten kızların okullara alınmadığını aklen açıklayabiliyor mu? Ya da neden bir insanın "I love you" diyebildiği ülkede; "ez te pir hezdikim" denilmesinin garipsendiği izah edemiyor. Bu ülkede beş bin ingiliz yaşamaz, onbinlerce ingiliz isimleri dört bir yanımızı sarmallamışken; kardeşimiz gördüğümüz arkadaşlarımıza bremin dememiz bizi öteki konumuna sokuyor..

Statükocular, sistemin yılmaz savunucuları, elitist burjuvazi veya ne derseniz deyin; birşeylerin değişmesini istemiyor. Çünkü bu bezirgan saltanatında kendileri en güzel, en tatlı yerlerdeler. Sabahları kalktıklarında kuş sütü eksik kahvaltı sofralarında çaylarının yanında portakal suları eskileceğinden korkuyorlar. Ya da o yıllardır ikna odalarında zulm ettikleri başörtülülerin kendileri gibi kin politikası uygulayıp onların başını zorla kapatacaklarını zannediyorlar. Herkese kendi çizgilerinden bakıyorlar, aslen korktukları şey kendileri. Kendi bilinçaltları ve kendi yaptıkları. Zannediyorlar ki kendilerine birileri zorla Kürtçe okutacak, yazdıracak. Kendileri zamanında öyle yaptıkları için bu pencereden bakabiliyorlar. Çarşaf yırtma zırvalığı,

statükonun bedende tezahür eden hali 'insancıkların' içindeki faşizanlığı haykırmasıdır. Kendi faşizanlıklarından korkmuyorlar ama benim gibi birisi statükoyu ele geçirir de bunları yapar diye korkuyorlar. Zamanında benim yaptıklarımı... Ama kimsenin kendileri gibi olmadığı kesin.

Ahmet Türk'e atılan yumruk, statükonun son çırpınışlarıdır. Can çekişiyorlar. Tuvale boyadıkları karanlık resimlerini birileri bozsun istemiyorlar. O kapkaranlık resme, ağaçlar, evler, dağlar, tepeler yapsınlar istemiyorlar. Ama içten içe biliyorlar ki resmi güzelleştirecek şeyler. Karanlık beni mutlu ediyorsa, böyle kalmalı diyorlar. Ne diyelim; ne kadar direnseniz de bu zulümkar sistem değişecek, hem de en nefret ettiğiniz insanların eliyle. O okullara sokmadığınız kızların babaları, abileri, kardeşleri yapacak bunu. Ya da türkçe konuş diye zorladığınız halkın çocukları "Askere sıkılmış kurşun, bize sıkılmıştır" diyerek başınızdan aşağı kaynar su gibi akacaklar. Barış kalplere egemen olup, sistemi de barışçıl kıldığı zaman; tüm bu zavallıların da barışa inanması ümidiyle...

Dipnot: Fotoğraftaki abilerimiz bu yazıda ismi geçen insanların idolleri. İdol nedir; Put. Put, Totem, Tapılası Şey. Ne Mussolini ne de Franco bir gün tanrı olabileceklerinin farkında bile değillerdi bahse girerim.

Cathédrale Notre Dame

2010-04-15T01:57:00.003+03:00

Rahip: Peder, İncil'i herkesin anlayacağı bir dile çevirsek ya?..
Peder: Saçmalama! O zaman biz ne oluruz!

(notre damme 'ın kamburu)

religion versus religion

Marilyn Monroe

2010-04-15T01:46:00.009+03:00

Charles Fazzino'nun Marliyn Monroe Pop Art Koleksiyonu'ndan...

Kaybolmak

2010-04-14T17:13:00.003+03:00

Hayatta öyle bir an gelir ki, tüm yaşamınızı sarıp sarmallayan kelimeler, kavramlar bütününün anlamlarını kaybettiğini farkedersiniz. Bir anlığına dahi olsa, o uğruna öleceğiniz kavramlar, sevdiğiniz herşey, hatta tapındığınız içi boş putlar bile size anlamsız gelir.

Buna aslında insanın kendisiyle yüzleşmesinin tezahürü olarak görüyorum ben. İnsanın bir anlığına bildiği herşeyi bir kenara itip hayatı sorgulaması. İçinde bulunduğu herşeyi manasız görmesi. Tamemen "hiçlik". Bu sürecin insanın kendi elinde olduğuna inanmamak Çok mu ruhâni bir yaklaşım olur bilmiyorum ama kendinizle başbaşa kaldığınızda ve hayatın, kavramların ve kelimelerin kendini sorguladığınızda aldığınız cevaplar sizi az çok ikna edecektir.

Hayat, koskoca bir ömür sahnesinde yaşanan iyi ve kötü tüm olayların hepsini kapsayan zorlu bir yaşam süreci olarak beyninize dark etse de, bir kemençe sesi, bir ney üflemesi veya tüm etrafınızı saran sonsuz sessizlik, hayatın bu olmadığını anlatmak ister sanki size. Belediye otobüsünde tutacakları tutan bir elinizi sıkıca sararken, diğer elinizle çantanızı tuttuğunuz bir an, gözünüz çok uzaklara dalıp gidiyorsa; aslında bambaşka bir hayatta bir tepenin, yaylanın üstünde ellerinizi iki yana açmış, çimlerin üstünde uzanmış halde hatırlıyorsanız kendinizi, aslında tam o an orada olduğunuzu hissediyorsanız; işte tüm bu tiyatronun, zırvalıklar sinemasının hayat olmadığını farkediyorsunuz demektir...

Hayat, aşktır. Eğer sevgi kalbinize egemen olamazsa, sizi tutup bu anlamsız tiyatronun çok ötesinde kafanızda yarattığınız yerlere seyahat ettiremezse, hayatın size egemen olduğu bir tiyatronun figuranısınız demektir.

her fanzin, sisteme atılmış bir tokkattır!

2010-04-13T19:21:00.002+03:00

Dilimizden dökülen her söz,
O kaldıramayacağız kadar sıcak,
Dokunsanız elinizi yakacak ateş,
Yangın kadar heybetli,
Bodrum betonlarına kazınmış,
Ücra sokakların köşelerinde;
Kulaktan kulağa dolanan her fısıltı,
Korkutsun sizleri,
Korkun çünkü,
Karanlığın içinden hepinizin gözünü kamaştıracak,
Bir aydınlık yarattı Tanrı,
Elçilerinin elleriyle,
Kör edecek hepinizin gözünü,
Zaten kör olan hain ruhunuzla,
Gözlerinizi de edecek...
Bu bezirgan saltanatını,
BAŞINIZA YIKMAYA GELİYORUZ...

Huzur #6

2010-04-09T23:31:00.003+03:00

Gerçek mutluluğu duymak ve hissetmek için kulaklarınızı herkese kapatmanız gerekli. Çünkü mutluluk, başkalarının sizi götürebileceği bir yer değil, sizin yüreğiniz ile çıkacağınız yolculuğun son durağıdır. Size mutluluk dersi verenler, kendi egolarının yarattığı 'mutluluk' elbisesini sizin üstünüzde giydirmeye çalışır. Herşeye kulak tıkamak, yüreğin sesini dinlemek.. İşte o huzur ve mutluluktur...

Dört Bir Yandan

2010-04-08T15:46:00.003+03:00

Bu hafta vize haftası. Ve dün blogumun temasını değiştirecek kadar rahat ve cool takılıyorum. Pazartesi'nden Cumaya 10 sınavı sıkıştıran bölüm başkanlığı, nedense Cuma gününe tam 4 (yazıyla dört!) sınavı sıkıştırma gerekliliğini neden hissetti bilmiyorum fakat ben bu yazıyı yazma gerekliliği hissettim. Şimdi eğitim sistemini eleştiren, boynunda flör elinde mug fincanı klavye başındaki entel liberaller gibi yardırmak istemiyorum ama sormak istiyorum ya, sormak.. "Neden?"

Aslında...

2010-04-08T02:46:00.003+03:00

Hayat düşündüğümüzden de anlamsız, düşünmediğim kadar anlamlı aslında..

Çok değil, bir iki gün evvel bir kuruyemişçiden soslu mısır, yer fıstığı ve kavrulmuş kabak çekirdeği beğenedurayım, bir yandan kilosu kaça soruları, bir yandan bir an önce eve gidip film izleyeyim düşleri kafamda dolanırken bir adam girdi içeri. Komik terlikleri vardı. Baş parmağı terliğinden sarkmıştı ve evet bu komikti çünkü parmakları yere değiyordu. Hava da soğuktu aslında. Benim taze mi, değil mi deyip beğenmediğim kuruyemişlere uzun uzadıya baktı sonra "pet bardak var mı?" diye sordu.. Evet pet bardak aldı üç tane ve 15 kuruş ödemesi gerekiyordu. 15 kuruş mu? Hadi yaa.. Ehmm, sonra getireyim ben yukardayım hemen; olur mu? dedi.. Sonra izleyeceğim filmin fragmanı, kuruyemişlerin konulduğu rafın camına yansıdı bir de üstüne soslu mısırlar, fıstıklar... Sonra düşündüm de hayat ne kadar anlamsız, ne kadar anlamlı aslında...

Yargısıymış, oligarşisiymiş yok HSYK imiş, yok Ergenekonmuş, yok darbeymiş.. Herşeyden sıyrılıp bir düşünüyorsun o an. Anlamsız, ASLINDA. Beynimizi günden güne kemiren o politize cümleler, küflenmiş ekmekten betermiş meğer. Bir saniye bile olsa rejim tehlikede diye gezen absürd devletçiler geldi aklıma. Ve 15 kuruşu ödeyemeyen adamın yokyere arlanıp darlanması esnaf karşısında. Hayat nedir peki, hangisi gerçek hayat? Bir yandan vicdanını kemiren o sahne sahne drama mı, ya da hergün beynini kemiren aptal saptal gündem, iki partizanın çıkıp birbirlerine üstü kapalı küfretmelerini izlemek mi? İkisi de değil aslında. Hayat çok başka birşey... Hem anlaması kolay, hem anlaması zor. Hem kendi zor, hem kendi kolay aslında...

R.I.P. COBAIN

2010-04-05T20:16:00.003+03:00

rest in peace kurt cobain..

Üç Maymun...

2010-03-25T21:17:00.002+02:00

Fotoğraf sineması iyiymiş, sevdim...

Farmville Fetişizmi

2010-03-25T20:48:00.003+02:00

Ders aralarında internet alanına gidip ekin ekeninden, iphone'da farmville oynayamamamın verdiği üzüntüyle dudak bükene kadar birçok fv (farmville) aforizmasıyla karşı karşıya kaldım. Arkadaşlarımla oturup kahve içerken, "aahhh ekinlerim kuruduuuu, bakmayı unuttummm" tarzı çığlıklarla ortamın korkunç bakışlarını üstüne çeken manyakları dinledim, derdiniz nedir kuzum diyerekten sözümona NLP uzmanı oldum kendilerine. Teehh, arkadaş adamlar uçmuş. Adam bildiğin bahçivan yani. Öğrencisi derse gitmeden erken kalkıp ekin eker, çalışanı şirkette patrondan kaçamak mısır koçanı yolar, yaşlısı emeklisi bulmacasını bi köşeye bırakıp tavuklardan yumurta toplar falan... Bu ne iştir arkadaş. Gören de üretken bir toplumuz sanacak. Ulan evine iki saksı çiçek al, sula mula birşey yap. İnternetten yapıyorsun da ne geçiyor eline?...Tarlanızı köstebekler yolsun inşallah manyaklarrrr...

Ab Aeterno

2010-03-24T23:43:00.004+02:00

(ab aeterno/ezelden beri - lost s06x09)

Bu kadar güzel bir yapım, böyle kötü bir sezon ile bitirilmemeli diye üzülürken, Lost gelmiş geçmiş en güzel bölümlerinden biri ile hepimizi çoşturdu adeta. Her bölümü izlerken sürekli mouse'u oynatıp "kaç dakka kaldı yeeaa, bişi göstermicekler mi?" diye diye izlerken, bu bölümde adeta "nolur bitmesin" diye dua ettik. Dizinin en haşin, en gizemli karakteri Richard Alpert'ın flashbackini vereceklerini önceden biliyorduk. Richardus abimiz/amcamız 160 yaşın üstündeymiş. Bu kadarını da tahmin etmiyorduk tabi. Jacop, MIB savaşının içyüzü, Hurley'in müthiş yeteneğinin tam zamanında işe yarama özelliği falan... Black Rock ile geldiğini falan yüzlerce teoride yazmıştı lost fanları. Yapımcıların, teorileri okuyup diziyi değiştirdiğine dair varolan şüphelerim de bu noktada yokoldu diyebilirim. Ab Aeterno'yu uzun uzadıya yazmicam. Bölüm ismi, konusu, bölümün kendisi tamamen muhteşemdi. Tüm dizinin finali yapılacakmış fakat bu sezon başı vazgeçilmiş duyumlarını aldıktan sonra da bölümün ses getireceğini anlayabilmiştik zaten. Herneyse.. Bu bölümle artık Lost ivme kazansın, iyice yardırsın istiyoruz. Show me truth Abrams :)

Yalancı Bahar

2010-03-21T13:22:00.004+02:00

Sabah uyandım, balkondan içeri giren hafif bir esinti okşadı yüzümü. Ne garip sanki başka bir diyarda hissettim kendimi. Zaten başka bir yerdeydim; arkadaşımda kalıyordum; anlatmak istediğim iklimi farklı olan bir yere gittiğimdi ^^

Yazı özlemiştim çok fazla ve bu esinti bana yazı hatırlattı. Bugün baharın gelişi olması ve havanın güzel olması; bugüne değer katan en büyük etken şüphesiz. Muhteşem bir güne bol güneş, hafif bir esinti ve kuşların senfonisiyle başlamaktan güzel birşey olabilir mi? Haftaiçi bu hava bozulacak, ya da t-shirtlerimizi çıkarıp giydik diye hasta olacağız büyük ihtimalle. O yüzden nisan gelmeden kısa kollu giymem arkadaş! Yalancı bahar sonuçta...

Persephone & Demeter

2010-03-20T15:28:00.003+02:00

Persephone... Namı diğer Proserpina.. Tüm Dünya'ya buğday, ekmek, tahıl ekmekle görevli tanrıça Demeter'in Zeus'tan olan kızıdır. Demeter kızını çok ama çok sever. Bir gün kızının çığlığını işitir. Demeter kızını arar fakat Persephonu bulamaz. Bu acıyla dokuz gün dünyayı dolaşır. Onuncu gün Güneş ile karşılaşır. Güneş'e kızını sorar. Güneş, Hades'in Zeus'un rızasıyla kızını kaçırdığını, ölüler ülkesinde ebedi karısı yaptığını açıklar. Demeter çılgına döner ve isyan eder. Olimpos'u terkeder. İnsanlar arasında yaşamaya karar verir. Yaşlı bir kadın kılığında Eleusis'e varır. Bir kuyunun yanında oturur. Zeytin ağaçlarının hemen dibinde. Kuyudan su almaya giden kral Keleos'un kızları onu alıp eve götürürler. Böylelikle Demeter, kızların küçük kardeşi Demophon'un dadısı olur. Demeter, küçük çocuğa ölümsüzlük kazandırmak ister ve bunu yapmak için geceleri çocuğun bedenini ambrosia ile sıvayıp yanmakta olan ateşe tutmaktadır. Bir gece yine Demeter aynı şeyi yaparken çocuğun annesi olaya tanık olur ve dehşetle çığlık atar. Demeter şaşkınlıktan çocuğu elinden ateşe düşürür ve çocuk ölür. Bu olay üzerine Demeter, Kral Keleos ve eşinden özür dilemek için, Persephone'un kardeşi olan kendi oğlu Tripolemos'a kanatlı ejderhaların çektiği bir araba hediye eder. Ona buğday serpe serpe tüm dünyayı dolaşmasını emreder. Günler geçer ve Eleusis'te kaldığı süre içinde Demeter toprağı verimli kılmayı reddeder. Böylece kıtlık, açlık tüm dünyada hüküm sürmeye başlar. İnsanların çektiği acılara üzülen Tanrı ve Tanrıçalar Demeter'e yalvarır yakarırlar. O da kızımı görmeden hiçbirşey yapmam der. Zeus'un emriyle Hades karısı olan Persephone'u yola çıkarır. Kızını görme çoşkusuyla Demeter, toprağı çiçekler ve yapraklarıyla kaplar. Böylelikle heryer renklenir, cıvıl cıvıl olur. İlkbahar olur...

Söylenler Dünyası'na ve Olimpos kültüne inanan tüm eski çağ insanları baharın gelişini; Hades'in ölüler dünyasındaki eşi olan Persephone'u annesinin yanına gelmesi olarak kutlar. Demeter, kızıyla buluşacağı için sevincinden tüm dünyayı çiçekler ve yapraklarıyla kaplar. İnsanlar, Demeter ve Persephone'un kavuşmasını ve bu sevinçten ekinlerin, bereketin gelişini, baharın gelişini kutlarlar. NEVRUZ (NEWROZ), TAMMUZ, HIDRELLEZ...

The Hurt Locker'ı izlememek

2010-03-10T19:28:00.002+02:00

CBNC-E 'nin Oscar izleme rehberini izlememe rağmen, Oscar'ı izleyemeden uyuya kaldım. En son kırmızı halıda kimi gördüğümü dahi hatırlayamıyorum.. Sabah uyandığımda oscar ödüllerine bakmak için TV'yi açtım, Elazığ depremi ile karşılaştım oscarı unuttum.. Sonra Öğleye doğru tekrar bakındım törenleri izledim falan...

Kathryn Bigelow, Oscar alan ilk kadın yönetmenmiş. Hurt Locker'ı izlemedim. İzlememek çok şey kaybettirir mi bilmiyorum. Ama oscar töreninde kendisine verilen ödülü aldığında söylediklerinden sonra pek sanmıyorum. Bu ödülü: Irak, Afganistan diye başladığında barış için birkaç bişi söyleyeceğini sanıp tebessüm ettiğim sonra; ..ganistan'da canlarını ortaya koyan Amerikan Askerlerine armağan ediyorum".. demesiyle tam tersi bir mimik oluştu yüzümde...

Bigelow'un amerikan milliyetçisi hatta ırkçı faşizan hatta hatta savaş hayranı olması yüzünden değil; başka bir sebepten izlemek istemiyorum filmi. Yazamayıp, açıklayamadığım. Herneyse ya, izlemek lazım sonuçta.. İzlemeden nasıl yorum yaparız?

Bu dansı ona lütfeder misiniz?

2010-03-05T01:47:00.003+02:00

Bebek arabası'nda şarabını yudumlayan bebek tipinden daha marjinal nası bir fotoğraf çekilebilir?

Bu fotoğrafta gördüğünüz fırlama benim kuzenim, fotoğraf da epey eski. Ama mesajı hala canlı. Bu dansı bana lütfeder misiniz?

Xérion Blog

Askerlik

Log in to system

Rüyaların gerçekten daha anlamlı geldiği zaman

özgürlük, insan ve hayat üzerine

Stay Ultra

Somali ve Alçak İnsanoğlu

Hakikatin Peşinde Yokoluşu İzlemek

Ciao Akademica

Sanat ve Estetik

Yeni Ufuklara Seyahat

şerri yoketmek

Nagat El Saghira - Ana Baashaq El

Oasis - Stop Crying Your Heart Out

yaşam ve tüketim üzerine

otoriteyi sorgularken

Kuğu ve Oscar

"Hiçbirşey bilmediğini bilmeyen zavallılar"

Hayatın Sırrını Keşfe Çıkmak

Dünya Değişiyor

İnsanlık

"Mübarek Will Fall"

"Defol, Mübarek Defol, Tel Aviv seni bekliyor!"

Game Over Ben Ali

Yarımkalmışlıklar ve biz aptal umutlular

Kim giydirdi bana bu beyazları?

Umursamıyorum

Metroda Bir Gün...

Düş ve Gerçek

Ne Kaos Ne Düzen

Bu Yazının Bir Konusu Falan Yoktur

Boş Zamanlarınızda Kitap Okumayın

R.I.P. Alexis

Barış Manço Şarkıları İle Büyümek

Ütopya yani Cennetim

Cuma Namazı Sınıfsız-Sınırsız Toplumun Haftalık Tatbikatıdır

Eve iş getirmek

Fever Ray

Yeni Radikal

95 Kuruş

İç Dünyamıza Seyahat

Facebook'ta Dini İnanç Üretmece

çok çirkin bir adam görüyorum sürekli her gün

Zaman Gazetesi Yeni Reklamı

Resident Evil: Afterlife

Makinalaşmış Sistemlere İnat

Konuşmalarınızın Tümü Anlamsız ve Boş

Ülkeme Dair

Aktif Fikir Mücadelesi

İyi Bayramlar

Bayramın hatrına, şu çoşku ve mutluluk içinde; arkada bıraktığımız koskoca 30 günlük Ramazanda idrak etmemiz gereken, Dinin kendisini ortaya koyan şeyi anlayarak Bayramımızı 'Kutlu' kılalım."Komşusu açken tok yatan bizden değildir!"Hz. Muhammed

Türkiye'de HD TV izleyebilmek

Bir Sene Geçmiş Yahu!

It doesn't matter. He believes in you.

Yazmak için yazıyorum

fırtınalara andiçer yüreklerimiz

i gonna destroy dreams

Inception Neydi, Ne Değildi?

bir dizi popüler insan - expendables

Ramazan İyiliğin Kötülüğe Karşı Direnişidir

Çok Tatlı Yahu

Yorum Sistemi

Salonda Uyumak #2

çok fazla sıcak nem ve kaos var

Bebek Katili İsrail (!)

Siz Buralı Değilsiniz Demektir...

Hayat varolabilme mücadelesidir

Yırtılır Uçurtmalar ...

Şimdi İsyan Edebilir Miyiz?

"Sistemden Başka İlah Yoktur"

Anlamlara Yolculuk

Hayat Bizi Aşka ve Kavgaya Çağırmaktadır

Kutsal Olan Anlamdır!

Muhammed Cihad Ebrari'nin, yazdığı bildiri, tamamen duygularıma, duygularımıza tercüman olduğu için ekliyorum. Anlaşılabilmek ümidiyle...İsimler, Diller, Kimlikler, Sayfalar, Metinler Değil,

Kutsal Olan Anlamdır!

İç Dünyanın Karanlığına Yolculuk ...

Vahiy

Taksim - Tünel

Gazze Ambargosu'nu Kırmak İçin...

Facebook'ta Siyasi Görüş Üretmece

Bayramın hatrına, şu çoşku ve mutluluk içinde; arkada bıraktığımız koskoca 30 günlük Ramazanda idrak etmemiz gereken, Dinin kendisini ortaya koyan şeyi anlayarak Bayramımızı 'Kutlu' kılalım.

"Komşusu açken tok yatan bizden değildir!"
Hz. Muhammed

Muhammed Cihad Ebrari'nin, yazdığı bildiri, tamamen duygularıma, duygularımıza tercüman olduğu için ekliyorum. Anlaşılabilmek ümidiyle...

İsimler, Diller, Kimlikler, Sayfalar, Metinler Değil,